Επίσκεψη σε φίλους (1)

Αρκώ, ναι ξέρω το. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως έτσι? Καιιιι βέβαια έτσι.

Σήμερα ήμουν καλεσμένη στο σπίτι μιας παλιάς μου φίλης, έτσι να θυμηθούμε τα παλιά, να μου κάμει φραπέ που εν πίνεται, να πούμε τα νέα μας τζαι γενικά να κακαρίσουμε σαν κλώσσες που είμαστε. Ωραίο το σχέδιο, αλλά μακάρι να επίενεν έτσι. Έγινε κάτι που πρέπει να έτυχε στους περισσότερους από εσάς, κάτι που σε φέρνει σε μια δύσκολη θέση, κάτι που σε κάμνει να νοιώθεις πως θέλεις να είσαι αλλού.
Σκηνικό:

Κουδούνι, ντιν-ντον και ανοίγει την πόρτα η φίλη. “Άλο” και ‘τι’ναι κόρη!’ και διάφορα ώσπου να μπεις μέσα, να βρεις τη μάμμα της στην κουζίνα. Συμβάινει ο εξής διάλογος.
Ω, κυρία Μαρία τί κάμνετε, χρόνια τζαι ζαμάνια
Ωωωω καλώς την Νίκην! Τί κάμνεις αγάπη μου όλα καλα? Η μάμμα ο παπάς;
Όλα καλά δόξασοι ο Θεός. Εσείς;
Ε, τζαι μεις. Έτο βλέπεις με, καθαρίζω το χάος της φίλης σου.

Κάπου δαμέ χτυπά ο συναγερμός. Κάπου δαμέ γίνεται Τούρκος η άλλη τζαι κάμνει πανικό:

“Τί εν το πρόβλημα σου?! Παναγία μου ρε άμμα πιον, επέλλανες μας! Μάνι μάνι εγώ φταίω! Έντζεν μόνο ένα κοπελλούι που έσhεις! Έσhεις αλλο 2! Ή εγέρασες τόσο που εν θυμάσαι?!”

Εσύ να προσπαθείς να την καθησυχάζεις.
Ντάξει Κωσταντίνα τωρά πως κάμνεις έτσι;?

..Μέγα λάθος.

“Τί εννοεις πώς κάμνω έτσι ρε Νίκκη;! Πάντα κάμνει το τούντο πράμα! Πρίχτισσα! Άτε πάμε στο δωμάτιο μου να ετοιμαστώ να πάμεν σε κανένα καφέ επειδή ΕΝΝΑ ΣΠΑΣΩ ΔΑΜΕΣΑ!”

…Ε. Τωρά; Τωρά, εν τζίνα τα 5 δευτερόλεπτα που έσhεις για να πεις κάτι της μάμμας τζαι μετά να πάεις στα νεύρα με πόθκια, την φίλη σου. Απλώς γυρίζεις στο μέρος της, τζαι σοβαρότατα λες.

Μεν στεναχωριέσαι κ. Μαρία, έτο απασχολούν την πολλά τζαι φκάλλει τα πάνω σου, μεν έσhεις έννοια τζαι εννα της μιλήσω.

…Εύχεσαι να κοπεί δαμέ η κουβέντα τζαι να φύεις. Αλλά όι.

Ξέρω το αγάπη μου ξέρω το. Αλλά πάντα η μάνα φταίει. Αν δεν ήμουν δαμέ ξέρεις τι εννα εγίνετουν; Ήταν να τους φαν οι κατσαρίδες τζαι οι ποντικοί!

Εν το σίουρο σχόλιο που ακούσαμεν ούλλοι με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο. Τί λαλούμε; Εγώ προσωπικά μιτσοκαμμώ της τζαι κλάννω:

Εεε, μάνα είναι μόνο μια

ΠΟΣΑ ΚΙΛΑ ΗΛΙΘΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΤΟΥΝΤΗΝ ΤΣΟΦΤΑ; Εν εμπορούσα να σκεφτώ ένα:
“Ξέρω, ξέρω, έτο απλώς εν το θωρεί ακόμα, εννα το καταλάβει που εννα ηρεμήσει”
ή έστω ένα
“Έτσι ένι κ.Μαρία μου, ξέρεις όμως ότι λατρεύει σε κάτω που τζίνα ούλλα τα νεύρα”
ή ΠΙΛΕ ΜΟΥ ΕΝΑ
“Κ.Μαρία μου μεν παρανοάς.”

Το σχόλιο που της έκαμα απλώς οδήγησε την καημένη έξω που το δωμάτιο με αναστεναγμό και πνιγμένο κλάμα. Τωρά ποιος την έκαμε να κλαίει; Η γαούρα ποτζί; Ή εγώ; Τζαι τωρά τί κάμνω; Πάω που πίσω της ή εννα είμαι πολλά πρίχτισσα; Να την αφήσω να ηρεμήσει, ή εννα με πει παλιοκόριτσο που εν της επρόσφερα κανένα ττίσhου;

Ώσπου να σκεφτώ τί να κάμω με την μάνα, η Κωσταντίνα απλώς έπιασεν τα κλειδιά του Yaris της τζαι εφώναξεν: ΦΥΑΜΕ!
Χωρίς δεύτερη σκέψη απλώς ακολούθησα άπραχτη και διψασμένη.

τελος πρωτου μέρους

Έλειψα, αλλά γύρισα

Αρκετά (2-3) τα ‘Μα πού είσαι;!’ και ‘Πού εχάθηκες;!’ κόμεντς και ιμέιλς που πήρα από αρκετούς (2-3) από εσάς.

Πρώτα απ’όλα.. Χρόνια πολλά, χρόνια τζαι ζαμάνια!
Η απουσία μου που μάλλον δεν σας έγινε αισθητή επειδή ας το πάρω απόφαση, χεστήκατε, τελειώνει εδώ.
Έκαμα τόσα πράματα τούντες μέρες που πολύ απλά δε μπορώ να μη γράψω κάτι. Απόκτηση ενός τετράποδου γιου, επίσκεψη στις Αγγλίες, μελέτη της ζωής φοιτήτριων, και πολλά άλλα, με έκαναν να πεθυμήσω τσας το μπλόγκ που αμέλησα. Ε, αφού εμπήκα μεσα στο Facebook, να μεν μπω να γράψω τίποτε τζαι δαμέσα;

Τζαι τωρά που ανάφερα το Φατσοβιβλίο.. Μα τι εν τούτη η κατάσταση μαζί του;
Ως τζαι η μάμμα της ξαδέλφης της αισθητικού τζίνης που κάμνει πόρτα στο Cabrio εν μέσα, τζαι έσhει μου τζαι 102 ‘φίλους’. Ως τζαι ο Κουρτελλής έκαμε!
Πλέον όλοι πρρρρέπει να έχουν ένα προφίλ στο Φατσοβιβλίο, να ταπελλώσουν πρόσωπα που βρίσκονται σε μια φωτογραφία, να πασάρουν ‘Applications’ με τα πιο άκυρα θέματα, να γράψει ο ένας στον ‘τοίχο’ του άλλου, να γίνεται ένα μπάχαλο γενικά.
Το τοπ εν το ’status’, που οι λόγοι για να γράψεις κάτι είναι οι εξής:
1) Βαρκέσε, εν έσhεις τίποτε να κάμεις αλλά έσhεις 100 φίλους ον-λάιν από τους οποίους εν σου μιλά κανένας. Γράφεις κάτι στο status σου πέρκι το δει κανένας τζαι σε θυμηθεί.
2) Μέσα στους ον-λάιν φίλους σου εν κάποιος/α που σου αρέσκει. Γράφεις κάτι στο status σου πέρκι το δει τζαι σε θυμηθεί.
3) Εν μέσα ο/η πρώην σου τζαι θέλεις να του/της την σπάσεις. Γράφεις κάτι στο status σου σαν: ‘eperacame telia pcec moro mmmmxxx’ πέρκι το δει.
Εσκεφτήκατε να είχαμε status στην πραγματική μας ζωή; Σκεφτείτε λίο τη φάση.
Να περπατάς ανάμεσα που κόσμο, να φκάλλεις έξω την τουτούκα τζαι να φωνάξεις:
‘Γεια σας φίλοι, συγγενείς και άκυροι που σας έχω σαν φίλους στο Φέιςπουκ. Απλώς ήθελα να σας ενημερώσω ότι ‘απ’την ζωή μου είσαι απών έι και λοιπόν’, είμαι άρρωστος, είμαι φορέας έχω ΑΠΟΕΛ. Ευχαριστώ.’

Αλλά ας συγκεντρωθώ στα θέματα που προ-ανάφερα.
Αν δεν έχετε σκύλλο – μεν πιάσετε, και αν έχετε – καταλαβαίνω τον πόνο σας. Είναι κάτι λέρες, μα κάτι λέρες. Το 3ων μηνών τέρας μου εν άφησε γωνιά για γωνιά μεσ’το σπίτι που να μεν εγκαινίασε με το κάτουρον του. Δηλαδή όποτε με δει να αφήνω τον φλόκκο που τα χέρια μου, ξανακατουρά μου! Έτσι για το γαμώτο, έτσι γιατί περίεργα την είδε!
Να βρίσκει το παννίν του που εν χαμέ για πισσάκια κακκάκια κτλπ, αλλά να τα κάμνει ΔΙΠΛΑ.
Να καταλάβει το ‘Φαϊ?? Θέλεις φαγάκι;;’, αλλά να μεν καταλάβει το ‘Οχι’.
Να του διας πατσούι; Να σε ακκάνει νομίζοντας γυρεύκεις παιχνίδι.
Να τον πέρνεις περίπατο; Να προσπαθεί να σε σύρει χαμέ με το να μπλέκετε μεσ’τα πόθκια σου.
Μα να κάτσεις να φάεις με την ησυχία σου τζαι τζίνος να έφαε πριν 10 λεπτά; Να θέλει τζαι το δικό σου.
Τζαι φανταστείτε τούτα ούλλα τα κακά, άμαν του θυμώνω να του λαλώ: ‘ΛΑΜΠΡΟ.’
Μάλιστα. Λάμπρος. Το σκύλλο μου τον λένε Λάμπρο. Όνομα και πράμα. Πράμα 1 κιλό με τα μαλλιά, που οι λάντες του άμαν μου τα ξαπωλά εν πιο μεγάλες που εκείνον. Ο δαίμονας!

Το να πάω Αγγλία για 10 μέρες ήταν η απαραίτητη απόδραση. Η επίσκεψη που έκανα στην κολλητή μου και στις συμφοιτήτριες της ήταν ό,τι χρειαζόμουν για να μην μου γυρίσει τζαι φάω τον Λάμπρο.
Φοιτήτριες θεωρούνται, τζεγκένισσες ειναι. Είναι να μην τις παρατηρήσεις για 10 ολόκληρες μέρες. Η μια μέρα είναι ολόιδια με την προϊγούμενη, απλώς υπάρχει μια διαφορά στις καθημερινές εξόδους, στα events.
Η μέρα ξεκινά. Οι κοκόνες κοιμούντε μέεεχρι, και ξυπνούν επειδή μια από τις 6 θα ξυπνήσει τζαι θέλει παρέα, άρα θα αρχίσουν τα τηλεφωνήματα στα εξτένσιονς τους. Θα σηκωθούν μαξ 2, οι υπόλοιπες είτε έχουν κατεβασμένο το τηλέφωνο, είτε εγυρίσαν πλευρό.
Όταν είναι στο πόδι ΚΑΙ οι 6, 7 μαζί μου, θα συναχτούν όλες σε ένα δωμάτιο 3×2, και θα αρχίσει το κλασσικό γυναικίο μουρμουρκό.
“Εν με θέλει. Εν με θέλει νοιώθω το.”
“Μα ποιος νομίζει ότι ένι; Εννα μου ταϊσει χυλόπιττα! Ο πασhής!”
“Παναγία μου οι κρέμες μου! Πού εν οι κρέμες μου!??!?!”
“Ρε εννα φορέσεις το φορεματάκι σήμερα? Θέλω να το βάλω εγώ”
Και γενικά θα κλάνει η μια μετά την άλλη. Μεταφορικά αλλά ΚΑΙ κυριολεκτικά. Μιλώ σου δεν εξανάδα έτσι τάντζισσες κοπελλούες. Τζαι να προειδοποιούν τζόλας!
“Ρε. Εννα κλάσω.”
“Κοπέλλες σόρυ, αλλά πρέπει να κλάσω.”
“ΑΜΑΝΑ ΜΟΥ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΦΙΕΝ ΜΟΥ ΠΟΡΤΟΣ. Παιθκιά, κατίσhι σας.”
“Ωπ! Ελάτε μυριστείτε! Αμάνα μου, εν vintage, VINTAGE!!”
Και μετά απο αυτήν την παρένθεση, πάμε στο φαϊ. Εν κολλά, ξέρω το, αλλά πάμε στο φαϊ.
Λιτό, απλό, βασικά μακαρόνια. Το πολλύν πολλύν να μαγειρέψουν κανένα ντελίβερυ.
Μετά στα clubs, η κατάσταση εν η ίδια. “SHOTS!” η μια, “shots!!!!” η άλλη, γίνονται φέσι, τζαι αύριο πάλε! Αναγκαίο να σας πω ότι κατά την δεκαήμερη διαμονή μου μαζί τους δεν επάτησαν ούτε και μια σε μάθημα, αλλά έννοια σου.

Οι 10 μέρες χωρίς οικογένεια στην Αγγλία εβάλαν μου σκέψεις στο νου. Σήμερα, για παράδειγμα ήμουν μαζί με τον Γιώργο μου να δούμε την οικογένεια Μανόλη (ρισπέκτ). Όπως καθόμαστε στο τραπέζι εγώ, ο Γιώργος, η κα.Μανόλη και η κόρη της, ετών 17, η κα.Μανόλη προσέχει κάτι τζαι αρκεύκει της κόρης!
- Μα τι κάμνεις τζαμε??!
- Τι κάμνω;
- Μεν τρώεις τα νύσhα σου!
Η κόρη γυρίζει αργά πάνω μου, και με ένα τουπέ ομολογά:
- Τί σου είναι να μένεις ακόμα με τους γονιούς σου, α? Αν ήμουν Αγγλία όμως εγώ τωρααααά, με παρατήρηση θα έτρωα για τα νύσhα μου, με τίποτε! Τι θέλεις μάμμα, α? Εν τα δικά σου νύσhα που τρώω! Δε με! Τρώω τα! Τζαι μάντεψε, έχω ΔΕΚΑ που τούτα, τζαι θα φάω ΤΖΑΙ τα δέκα!
Όντως, η έλλειψη γονιών σου αφήνει την πλέον ελευθερία. Σαν τις κορούες που επισκέφτηκα. Ξυπνούν όποτε θέλουν, παν μάθημα όποτε θέλουν και ΑΝ το θέλουν, τρων ότι θέλουν τζαι ΑΝ έχουν τζαι τίποτε να φαν, τζαι κακά τα ψέματα, κλάνουν τζαι όποτε θέλουν.

Σε μια φάση εγώ έπρεπε να φύω που την Αγγλία, και θα ήταν η πρώτη μου φορά που θα ταξίδευα μόνη μου. Τέλλεια μόνη μου όμως. Ο Τζον, ο προσωπικός μας ταξιτζής στην Αγγλία (παραμένω πιστή στις αξίες μου α) επήρεν με στο αεροδρόμιο 45 λεπτά μακριά που το σπίτι μου, επήρεν με να κάμω check in τζαι επήρεν με τζαι στο σωστό gate μετά. Μόνη μου τωρά να περπατώ μεσα στο αεροδρόμιο. Μια Κυπραία μεσα σε τόσους ασπρουλιάρηδες.
Σε μια φάση γυρίζω τζαι βλέπω 30 16χρονους να περπατουν που πίσω μου, τζαι actually εμοιάζαν Κυπραίοι. Είπα να μεν πω τίποτε μπας τζαι γίνουμε ρεζίλι πάλε. Απλώς έκοψα το βήμα μου για να μου κοντέψουν για να ακούσω τι γλώσσα εμιλούσαν, τζαι τύχη βουνό; Ελληνικά.
Ήταν 16χρονοι καλαμαράες! Γκρουπ, μια τάξη λυκείου βασικά που εκάμαν τριπ στην Αγγλία. Ήμουν έτοιμη να πω: ‘ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΠΑΤΡΙΩΩΩΩΤΤΤΤ!!!’ αλλά το αυτί μου έπιασε κάτι:
‘Ισπανίδα είναι ρε παιδί μου!’
‘Ε, κοπελιά, you Spain?’
‘Ιταλίδα μπορεί!’
Είπα να περιμένω αλλο λλιο για καμιά στιγμή κόζι, να γελάσω τζαι γω, να ντραπούν λλίο τζίνοι, να έσhει action. Ε μόλις ακούω το: ‘Καλησπέρα μάνα μου’, γυρίζω και με την πιο μοντελλίστικη μου φωνή απαντώ: Καλησπέρα.
Όι έππεσεν η μασέλλα τους, κάτι άλλο! Τελικά με στο ίδιο αεροπλάνο ήμασταν, με να συνεννοηθώ εν τα εκατάφερα επειδή αππωθήκαν, με γρήγορα βήματα, ίσια πλάτη και έξω στήθος την έκανα.

Οι φίλες μου είπαν μου: ‘εννα τα ‘βρεις κόρη μου μεν μου αγχώνεσε΄, αλλά εγώ ήμουν σίουρη θα κατέλειγα Κρήτη ή καμια Γκουαντεμάλα. Έννοια σου. Όι μόνο ήβρα το σωστό gate, όι μόνο ήβρα το αεροπλάνο, έφερα εγώ το αεροπλάνο σπίτι!
Η αεροσυνοδός είδεν με να κάθομαι μόνη μου, χωρίς διπλανούς, ήμασταν τζαι 50 πλάσματα μόνο στο αεροπλάνο, έκατσε δίπλα μου. Κυρία Κούλλα στο όνομα, Κούλλα και στην καρδιά! Μετά που καμια ώρα πτήσης, ρωτά με η Κούλλα αν εξαναπία σε πιλοττήριο, είπα όχι, σηκώνει με τζαι ισhώσαμε να πάμε. Έκατσα σαν τρίτη συνοδηγός, τζαι έλειψα τζαι ένα πακέτο τσιγάρα. Μα να πιω τσιγάρο σε αεροπλάνο; Το όνειρο μου!
Το σκηνικό στο πιλοτήριο ήταν κατά την άποψη μου πολλά άκυρο. Ο καπετάνιος εδιάβαζε τη ΣΗΜΕΡΙΝΗ τζαι ο co-captain ενα ελληνικό κόμικ του Λούκυ Λουκ. 2 άντρακλες 40 χρονών, όπως τα μωρά. Ήταν κάπως ώρες ώρες, ε τζαι ‘κούκλα μου’ τζαι ‘φοάτε το μωρό;;’ τζαι αααα, ουυυ, αλλά μετα πρέπει να με φοηθήκαν επειδή πρέπει να τους επαρανόησα με ζώδια τζαι ωροσκόπους.

Αλλά τέλος καλό, όλα καλά.

Να σας ενημερώσω πως απο βδομάδας θα γράφονται τα μπλογκς κανονικά όπως παλιά, άρα κατίσhι σας, και να σας ενημερώσω πως γυρεύκω καινούρια θέματα και κους-κους, αρρα ούρρου ιστορίες.
Σας ευχαριστώ, γεια σας.

Φωτογραφίες

Χαιρετώ το λαό μου. (δαμέ εν η φάση που κάμνουμε μαζί το κύμμα, ωπ!)

Επειδή εν μπορώ να σκεφτώ πως να αρχίσω το θέμα μου σήμερα, εννα το αρκέψω απότομα. Έτσι μπαμ-μπαμ.

Ούλλοι μας έχουμε τις εξόδους μας. Εννα μαζευτεί η παρέα, εννα πάμε έξω εννα πιούμε, εννα τραγουδήσουμε, εννα, εννα, εννα.
Πάντα εννα έσhει τζίντον ένα, τζίντην μια, που εννα πει:
‘Ατε, φωτογραφίαααα! Συναχτείτε ούλλοι! Έλα κοντά ρε Αντρέα!’

Μετά που σhίλια βάσανα τζαι ταλαιπωρίες θα τα καταφέρει να τους βάλει τον Αντρέα τζαι ούλλους σε μια ωραία σειρά τζαι θα λαλει:
‘Έεενα, δύυυο, οκκέι!’
Μετά θα δει την φωτογραφία να δει αν όλα είναι μια χαρά, τζαι τις παραπάνω φορές (τούτο συμβαίνει πολλά μαζί μου) εννα γίνει το εξής:

‘Τώρα να δούμε τί εφκάλαμε… Άτε ρε Νίκκη σταμάτα να κάμνεις τζίντην φάτσα!’
..Ποια φάτσα… Εγώ απλώς επόζαρα..
‘Παιθκιά, ελάτε αλλο μια επειδή η Νίκκη επίε να το παίξει αστεία με το να κάμνει φάτσα βιαστή.’
.. Φάτσα βιαστή; Ξέρω τζαι κάμνω έτσι πράμα;
‘Άτε, άτε! Ξανά! Έεενα, δδύυυ… Ρε Νίκκη κόψε το!’
Μα τι σκατά κάμνω τέλος πάντων! Εν η φάτσα μου Κύριε ελέεισον!
‘Τελευταία φορά, όπως φκει. Ένα, δύυυο, ΟΚΚΕΙ! Τώρα να την δούμ… Άτε ρε Νίκκη ουφφουΟΟΟΥΥΥ…’
.. Ουυυ εσhέξιξης ρε Μαρία!
Μετά βλέπω τη φωτογραφία τζαι εν μπορώ να δω την φάτσα βιαστή που τάχα φκάλλω, βλέπω απλώς εμένα να γελώ, μια κανονική φωτογραφία.

Όποτε βλέπει η παρέα τις φωτογραφίες, σε κάθε μια εννα έσhει ένα σχόλιο σαν:
‘Αμάνα μου δετε την Κώτσια ααααχαχαχα’
‘Μαλάκα ένταλως είσαι έτσι!’
‘Δετε τον Σκέμπα εν όπως τον πετεινό ΑΑΑχαχαχαχχχχα.’
Συνήθως τούτες οι γελοίες, εν τούτες που μπαίνουν μέσ’τα Facebook τζαι μέστα MySpace. Τag τον ένα, tag τον άλλο, να γελάσουν τζαι οι άλλοι οι ‘φίλοι’ με τα χάλια μας.

Άλλο με τις φωτογραφίες, που συμβαίνει πολλά με την κολλητή μου τη Ζήνα, συγκεκριμένα.
Άμαν μου έρτει η όρεξη να ανεβάσω τις φωτογραφίες στον υπολογιστή, συνάμενη κουνάμενη εγώ, συνδέω το σύρμα με την μηχανή και το λάπτοπ, περιμένω.. Περιμένω..
Τζαι καταλείγω στο συμπέρασμα ότι οι φωτογραφίες του Σαββάτου: ανύπαρκτες.
Τι συμβαίνει, τι συμβαίνει, αμάναμου κατίσhι μου που τη Ζήνα, ΕΤΣΙ πρήξιμο που έφαα για να τις βάλω.
Τηλέφωνο.
‘Ζήνα μου, λείπουν κάτι φωτογραφίες που τα προψές.’
‘Ααα! Ρε φίλε έκαμα κάμποσες delete επειδή ήταν χάλλια η φάτσα μου. Εσύ εντομεταξύ εν τζαι φαινόσουν τζαι άσhημη, αλλά εγώ, Παναγία μου!’
Κυρία η Ζήνα. Κάμνει ότι θέλει με την κάμερα μου. Με άδεια ζητά με τίποτε. Έτσι.

Τέλος πάντων..

Ακούτε τζαι το κουφό της ημέρας:
Ήρτεν η θεία μου με το γιούδιν της, που έσhει τζαι κανά-2 χρόνια να τους δούμε. Ε, εγώ πάω στον μιτσή, ένα τυπούι, 9 χρονών κοπέλλι τζαι κάμνοντας την φωνή που κάμνουμε πάντα στα μωρά τζαι γενικά στους πιο μικρούς, λέω του:
‘Ωωω μα ποιος εν τούτοοος; Μα εμεγάαααλωσες Δημήτρη μου έγινες κότζαμου άντρας!΄
Τζαι γυρίζει τζαι λαλεί μου με ένα ύφος:
‘Ε γιατί μου μιλάς έτσι καλώ;’
Έκαμεν με χώμα. Ο ΣΚΑΤΑΣ !

Φαϊ, φαϊ, και φαϊ

Πρώτα πρώτα, χρόνια πολλά χρόνια καλά χρόνια και ζαμάνια! Εχάθηκα, ξέρω το. Γιορτές, δουλειές, και φαϊ με κράτησαν μακριά απο σας, και αν διαβάσατε το ‘Στην υπεραγορά’ ξέρετε πως μάσhαλλα μου τρώω το φαϊ μου.
Λατρεύω το φαϊ, αγαπώ το σε στυλ ονειρεύομαι το, γράφω ποίηση για τζίνο. Παρατράβηξα το, ναι, αλλά καταλάβατε. Είμαι μεζετζού με λλία λόγια. Είμουν πριν λίγες μέρες μαζί με δυο φίλες μου στο ‘Chopsticks’ και ετρώαμε κινέζικα (άτε ρε εννα μου πείτε). Πάντα μα πάντα, και κυρίως τούτο επρόσεξα το πως γίνεται με τις γυναίκες παραπάνω, εννα βρεθεί τζίνο το ένα άτομο που εννα πει:
“Αααχ Παναγία μου εν χωρεί τίποτε άλλο.”
Που αυτομάτως δημιουργεί μιαν αλυσίδα τζαι λαλεί ο δεύτερος:
“Τζαι γω το ίδιο, εφαα τζαι έσπασα. Κανεί.”
Τζαι χωρίς να το καταλάβουν γυρίζουν πάνω σου, με ένα ύφος που περιμένει να ακούσει και την δική σου παραίτηση. Ε, τζαι γω ντροπιασμένη (κατεβάζοντας απότομα το πιρούνι που είχε ήδη φαϊ πάνω):
“Ναι, τζαι γω εφούσκωσα.”
Κάτι που αν δεν εκόμπλαρα εν θα γινόταν, και η κατάσταση θα ήταν κάπως έτσι:
“Αααχ Παναγία μου εν χωρεί τίποτε άλλο.”
“Τζαι γω το ίδιο, εφαα τζαι έσπασα. Κανεί.”
Νίκη: “Α.. άρα να το πιάσω τούυυυτο, τζαι τούυυυτο…”
Θα εσhώνωνα το πιάτο της μιας τζαι το πιάτο της άλλης μές το δικό μου τζαι θα τα κασhάνιζα τζίντην ώρα, μεν σας πω θα έκαμνα τζαι ήχους απόλαυσης σε κάθε μπουκκιά.

Άλλα περιστατικά με το φαϊ είναι άμαν πάεις σε σπίτι, είσαι ο “ξένος” τους για τζίντες 1-2-3 ώρες. Ε, σίουρα εννα σου προσφέρουν κάτι να φάεις, κάτι να πιείς. Εχτός αν εν οι φίλες οι δικές μου, που αν θέλει οποιαδήποτε τίποτε: σhέρκα έσhει, πόθκια έσhει, να πάει να αννοίξει το ψυγείο τζαι να πιάσει ότι θέλει.
Τέλος πάντων προσφέρει μου κάποιος που με φιλοξενεί ένα κομμάτι κέικ γεωγραφίας.
Αντί να πούμε: ‘ΑΜΑΝΑΜΟΥ μάνα μου, αγαπώ! Μπορώ να πιάσω αλλο 2-3 να πάρω σπίτι;’
Λέμε:
‘Όχι ευχαριστώ, μπορεί πιο μετά!’
Τζαι το ‘πιο μετά’ εν θα έρτει επειδή εν θα θυμίσει κανένας τον οικοδεσπότη ότι που μέσα σου πεθαίνεις για μια μπουκιά τζαι πως πρέπει να σου ξαναπεί για να ξικομπλάρεις.

Σε περιπτώσεις που εσύ και μια φίλη σου/ένας φίλος σου είστε οι καλεσμένοι, πάντα θα γίνει τούτο το πράμα:
“Να σας κεράσω κάτι; Νερό, κοκα κόλα, σπράϊτ;”
ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ οι καλεσμένοι θα γυρίσει ο ένας να δει τον άλλο και θα επαναλάβουν την ερώτηση:
‘Θέλεις κάτι κόρη; Νερό, κοκακόλα ή σπράϊτ;’
Ένοχη τζαι εγώ που το κάμνω, ένοχοι τζαι οι παραπάνω που σας που το κάμνετε τζαι ξέρετε το!

Μετά που αρκετά ιμέιλς που έλαβα απο αναγνώστες εκατάλαβα ότι εν αρκετοί που με διαβάζουν, πράμα περίεργο. Άτε, τωρά που ήρτα να προσπαθήσω να μείνω.
Φινίτο.

Στην υπεραγορά

Μισώ τις υπεραγορές.
Όχι μισώ, τις αντιπαθώ ταμάλα.
Τις αντιπαθώ ταμάλα ειδικά άμαν είμαι στις μαύρες μου.
Η περίπτωση τούτη εν κάτι που μου συνέβη αρκετές φορές, σε διαφορετικά επίπεδα ακυροσύνης. Η μια περίπτωση όμως που έγινε πριν κάτι μέρες ήταν το κάτι άλλο.

Μόνη μου, μπροστά στο σταντ των shampoo, να προσπαθώ να βρω το δικό μου. Έτο. Ψηλά ψηλά.
Φτάααανω, πιάνω το, λίγο πριν προλάβω να το βάλω στο καλάθι, ακούω πίσω μου κάποιον:
“Ααα, κι εσύ οπαδός του ‘Χέρμπαλ Έσενσες’ βλέπω.”
Γυρίζω να δω, προσπαθώντας να μην δείξω ενοχλημένη, μπας και ήταν κάποιος που ξέρω. Εν Κύπρος δαμέ ασπούμε, όπου τζαι να πάεις κάποιον εννα ξέρεις. Μα τελικά ήταν κάποιος εντελώς άγνωστος προς εμένα, γύρω στα 25-26 να βλέπει μια εμένα, μια το σαμπουάν που είχα ακόμα στο χέρι.
Εγώ χωρίς να θέλω να φανώ (υπερβολικά) αγενής προσπάθησα να τον σπείρω αλλού με το να γυρίσω από την άλλη.
“Καλό το ‘Χέρμπαλ Έσενσες’. Κάμνει πολλύν αφρό τζαι μυρίζει πολλά ωραία.”, συνέχισε.
Αργά γυρίζω, τζαι βλέπω τον μες τα μάθκια με ένα ύφος που έλεε: “Ρε παρανοϊκέ, παρανοϊκέ άνθρωπε που ακολουθάς μιτσιές μεστο σούπερμαρκετ. Τωρά το μόνο που σκέυτομαι εν εσένα μέσα στο σhάουερ με το δικό μου Herbal Essences. Ευχαριστώ.”
Κάμνω να φύω, τζαι ακούω την ίδια φωνή:
“Να δοκιμάσεις τζαι το μαλακτικό του τζίνου, εν απίθανο.΄
Η μόνη απάντηση που μου ήρτε ήταν.. ‘καλώ. να το δοκιμάσω τζαι τζίνο. Μετά να πάμε στα φρούτα τζαι να μου τα διαλέξεις εσύ για μένα. Μετά αν θέλεις να πάμε τζαι στα ΝτιΒιΝτις τζαι να διαλέξουμε μια ταινία που θα θέλαμε ΚΑΙ οι δύο να δούμε, μαζί με Μ&Μ’s που εννα σου ξεχωρίσω στα χρώματα που σου αρέσκουν παραπάνω..’
Αλλά εν το είπα. Απλώς χαμογέλασα, μεταβολή, εμπρός μαρς.

Ήταν η σειρά των ‘λυκσhiών’, η σειρά των τσιπς, σοκολατών, και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Ε, στο ψυγείο των παγωτών διαλέγω ένα με brownies, κάτι καινούριο για μένα.
Αμέσως η ίδια φωνή πίσω μου. “Χμμμ. Παράξενη επιλογή. Εν καλό;”
Τι πρίχτης.
ΤΙ. ΠΡΙΧΤΗΣ. Ας του απαντήσω για να μην φανώ παντελώς σκύλλα.
‘Πρώτη φορά το βλέπω. Να το δοκιμάσουμε, ένεν;’
Χαμογελά, χαμηλώνει το βλέμμα.
“ΩΩΩΩ! Φαίνεται κάποιος εννα πάει σε ππάρτι πόψεεεε!’, είπε, δείχνοντας το καλάθι μου που ήταν, ας πούμε, τίγκα στα λικσhά μου.
Ασπούμε όι, τόσο τρώω ρε μαλάκα!
Η απάντηση που πάλε αντικαταστάθηκε με ψεύτικο χαμόγελο.
“ΤΖΑΙ τσιπς, ΤΖΑΙ σοκολάτες ΤΖΑΙ παγωτό; Εν θα ήθελα να είμαι εσύ αύριο!”, συνέχισε γελώντας.
Ούτε γω θα ήθελα να είμαι εσύ αύριο, στα νέα των 20:15 ένοχος για παρακολούθηση κοπέλλας στο Σούππερμάρκετ. Βλάκα.
Έκαμα κάτι σαν γέλλιο, είπα του ‘εεεε!’ τζαι έφυα.

Η κατάσταση έγινε υπερβολικά παράξενη για μένα, so αποφάσισα να πληρώσω τζαι να εξαφανιστώ που τζιμέσα. Πλησιάζω το ταμείο γεμάτη νεύρα.
‘Αυτά;’, ρωτά η κοπέλλα στο ταμείο.
‘Οι, τούτα εν τα μισά. Τα υπόλοιπα έχωσα τα μεσ’το σούππερμαρκετ τζαι πρέπει να τα έβρεις.
‘Αυτά’, απαντώ.
Της παραχωρώ την πιστωτική (του παπά, πάντα), χαμογελά, τζαι λαλεί:
‘Πολλά ενδιαφέρον υπογραφή’, κάτι που είχε δίκαιο επειδή που ορνιθοσκαλίσματα ο παπάς μου, Θεός.
“Ξέρεις τί λαλούν για τζίνους με ακατάστατο γραφικό χαραχτήρα, έννεν;” – ο νεαρός πάλε πίσω μου.

Μισώ τις υπεραγορές.

‘…τζαι να τα σπάσω ούλλα δαμέσα!’

Κάποτε εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολλά άκυροι.

Σήμερα την ώρα που έβλεπα τηλεόραση, νομίζω ήταν άλμα επί κοντό στο ΡΙΚ2, εν ξέρω πως τα κατάφερα, αλλά έππεσεν μου το τηλεχειριστήριο (πολλά ι,η,ει τζαι ίντα ξέρω ίντα ξέρω!) πάνω στο πόδι μου. Στο πόδι εννοώ λλίο πιο μέσα που τα δάχτυλα. Εννοώ πάνω στο κόκκαλο. Εννοώ για πολλύν πόνο, σφύξιμο τζαι διάφορα σάουντ εφέκτς με το στόμα μου. Ε, έκαμα τζίνο που κάμνουμε ούλλοι. Τζαι ξέρετε πως το κάμνετε τζαι σεις.
Έπιασα το κκοντρόλ τζαι εφώναζα του. Έβριζα το κανονικότατα. Άκουσε για τη μάνα του, τη ράτσα του, άλλαξα του σεξουαλικές προτiμήσεις, ό,τι φανταστείτε. Σαμπώς τζαι περίμενα να καταλάβει ή να μου απαντήσει, ή να νοιώσει άσhημα. Μετά που τις βρισιές τζαι τις ασυναρτησίες μου έσυρα το τζόλας για να νικήσω, να πονέσει τζαι τζίνο, να φκω που πάνω εγώ. Ε που είδα πως εφκήκαν τζαι οι παταρίες του, είμουν η νικήτρια μπάι φαρ. Εσαπάτσhασα το.

Κάμνετε το τζαι σεις, so εν είμαι εγώ το μαλακιστίρι στην υπόθεση.
Περπατάς στον διάδρομο, κουντάς την πόρτα του δωματίου σου, το συρτάρι του κομοδίνου ανοιχτό, αλλά εσύ δεν το βλέπεις. Διάς πάνω. Αμέσως εν τζείνο το ‘αααααααα’ το σιγανό, τζαι ακολουθείται που πολλά ‘αααου αου αου αου’, επίσης σιγανά αλλά με πιο γρήγορο ρυθμό. Μετά να βρίζεις το συρτάρι, με λόγια που σίγουρα δεν βγάζουν νόημα.
‘ΣΚΑΤΟΣΥΡΤΑΡΙ, ΓΑΜΩ ΤΗ ΡΑΤΣΑ ΣΟΥ, ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ.’
Να το χτυπάς, τζαι το αναγκαίο: να το κλείσεις με δύναμη. Με το να κλείσεις το συρτάρι με δύναμη αυτόματα σου δίνει το πάνω χέρι, αφού είχες τον τελευταίο λόγο. Ε, καλό.

Άλλο παράδειγμα. περπατάς στο σπίτι, είτε στο δικό σου (αν έχεις μωρό – γιούδιν, κορούδαν, αδελφό, αδελφή μπλα μπλα) είτε κάποιου (με μωρό τέλοςπάντων). Σαν περπατάς πατάς ένα παιχνίδι που τυγχαίνει να μην είναι μαλακό, ένα τρενάκι ασπούμε. Μπαίνει μέσα στο πόδι σου, τα συνηθισμένα ‘αααα’ τα σιγανά μπλα μπλα, τζαι να το πιάνεις, να το σείρνεις όσο δυνατά μπορείς μέσα στο κουτί με τα άλλα τα παιχνίδια, ελπίζοντας πως θα σπάσεις τζαι τίποτε άλλο, έτσι για να μετρηθεί πόντος υπέρ σου τζαι γίνει 2-1.

Έσhει πολλούς που τίποτε εν τους φταίει, τζαι απλώς φκάλλουν τα νεύρα τους οπουδήποτε. Κάποιοι φταίει τους η φιλενάδα τους, τζαι τις ππουνιές τρώει τες ο τοίχος. Κάποιοι με το να κλείσουν την πόρτα του δωματίου τους όσο πιο δυνατά μπορούν (που εν κάτι που κάμνουμε που τα 6 νομίζω) νοιώθουν πως αυτόματα ενικήσαν. Σπάζοντας ποτήρια, πιάτα και ό,τι άλλο γυαλλικό σου έρτει στο νου εν ακόμα ένας τρόπος εκτόνωσης, τρόπος για να κερδίσεις ππόιντς, τζαι να φκεις τζαι που πάνω.

Αλλά πάντα κάτι ‘άψυχο’ και κάτι άσχετο θα τις φάει.

Σαν τον άλλον τον τύπο που άκουσα στα νέα. Χωρίς να ξέρω αν ήταν τούτος ο άντρας μεθυσμένος ή όχι, εκατάφερε τζαι έχασε το αυτοκίνητο του. Έχασεν το, εξέχασεν που επάρκαρεν, θα σας γελάσω. Πάντως όπως φαίνεται εγύρισεν του, έτσι, ας φκάλουμε τα νεύρα μας σε ό,τι έβρουμε τζαι ό,τι σκευτούμε. Επίεν που λέτε ο ΓΑΡΟΣ, έβαλε φωτιά σε ένα ΔΑΣΟΣ στην Πάφο, έκρουσεν το δάσος, ήρτεν η πυροσβεστική, εν τον προλάβαν τζαμέ, εσβήσαν ό,τι εσβήσαν τζαι μην τον είδετε.
Τον βλάκα.
Τον ηλίθιο.

Ενευρίασα τωρά. Πάω να σπάσω κάτι. Τέλος.

Μάμμα μου γλυκιά να με αντέχεις

Επέλλανα την τούντην γυναίκα. Κάθε μέρα απλώς πρέπει να την νευριάσω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Στο τέλος όμως κάθε διαφοράς μας πάντα γελά. Πάντα θα σχολιάσω είτε ανώριμα είτε αστεία τζαι θα καταφέρω να φύω οποιαδήποτε ένταση που υπάρχει.

Σήμερα, πίντα η φίλη σας, έμεινα ξύπνια ούλλη νύχτα για να φάω πρόγευμα. Έχω προβλήματα, ναι.
Πίντα που λέτε η ώρα 7, ξυπνούν οι γονείς, η μάμμα μου μπαίνει στο δωμάτιο μου να με σhεπάσει, ή να τσεκάρει το air condition, γενικά να δει αν αναπνέω. Βλέπει με μεσα στο κρεβάτι με το λάπτοπ στα πόδια να τρώω Lays Ξύδι τζαι να βλέπω το Thirteen, αχτένιστη, με τα γυαλιά της μυωπίας που εν λλίο ζαβά, τζαι με ένα κουτί χαρτομάντιλα δίπλα για τις μυξούλες που εγκαταστάθηκαν στη μύτη μου που τα χτες. Αμέσως να νευριάσει, ‘πάλε εννα τζοιμηθείς το απόγευμα, να σηκωστείς νύχτα για να πάεις έξω”, “πάλε εν θα πάμε να γραφτούμε στην τέχνη”, πάλε το ένα πάλε το άλλο, μπλα μπλα μπλα. Μετά τα ‘10 λεπτά κύρηγμα’ από την μάδερ πάω να απαντήσω, τζαι τότε εκατάλαβα πως είμουν πραγματικά άρρωστη. Η φωνή μου απορροφήθηκε αμέσως, τζαι εφκήκε έξω κάτι σαν ήχος γουρουνιού με γυναίκα τραβεστί, κάτι τέλως πάντων που εν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Το στόμα της μάμμας αμέσως έγινε ΤΟΟΟΟΣΟ, τζαι δώστου γέλλιον τζαι τα “αααχχχ τί εννα σε κάμω εσένα!”. Έκαμε μου τζαι καπήρες, έκαμεν μου τζαι τσάϊ, έφερεν μου τζαι χάπια αρκόξια (ή κάτι έτσι).

Τζαι μετά ρωτώ σας: γιατί τις βασανιούμε τόσο πολλά στην ζωή μας τούντες καημένες τις μανάδες μας; Γιατί εν καταλάβουμε πως η ζωή τους στηρίζεται στο να είμαστε εμείς καλά; Γιατί εν καταλάβουμε πως που την στιγμή που γεννιόμαστε χρησιμοποιούν όση ζωή έχουν για μας; Επειδή που τα 0 μέχρι τον θάνατο μας, περτέφκει η μάνα.

Που μωρό μέχρι γυμνάσια πρέπει να σε ξεσκατίζει, να σου διαβάζει, να κάμνει μπλογκς για τα Χριστούγεννα, το Πάσχα για το δημοτικό, να σε στείλει ιδιαίτερα για να μάθεις.
Μετά έρκεται το γυμνάσιο τζαι το λύκειο. Περίοδος (για τις κοπέλλες……. ), εφηβεία και παρενέργειες (συμπεριφορά, σπυράκια, αλλαγές, ο μα κοτ! καταστάσεις). Να ανυσηχά για ποτό, ναρκωτικά, τσιγάρο, κακές παρέες, σχολείο, διαβάσματα, αυτοκίνητο.
Μετά στρατός, σπουδές, δίδακτρα, συντηρήσεις τζαι ιστορίες, πεθυμώ σε πεθυμάς με, σοβαρή σχέση, αραβώνας γάμος που οδηγεί σε μωρό. ΤΖΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΕΝ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ, άρα ξανά που την αρχήηηη.

Τζαι μεις; Επειδή η εφηβεία ήταν ο τρόμος μας, ‘εν ρεζίλι να με δουν μαζί σου μάμμα, πάρκαρε δαμέ τζαι πάω. άμπα τζαι κατεβείς’. Επειδή ‘εμεγαλώσαμε’ μετα ‘εκαπνίζαν οι άλλοι ρε άμμα είπα σου όϊ εγώ. τζαι εν σε κκλαπ που είμουν anyway, τι να μυρίζω; τριαντάφυλλο; καπνό εννα μυρίζω.’ Επειδή μετά γινόμαστε ακόμα πιο μεγάλοι τζαι ‘εν οι φακοί που μου εκοκκινίσαν τα μάτια. έσhει ούλλη μέρα εν τους έφκαλα, ε έτο τι επάθαν.’
Ντάξει.

Αγαπάτε τις μανάδες σας ρε. Σκεφτείτε πως εν για σας που τα κάμνουν ούλλα.
Μεν καταλείξετε σαν τους παραπάνω που πλέον πιστεύκουν στο:
‘Μόνο όταν χάνεις κάτι καταλάβεις την αξία του’.

Αγαπάτε τις μανάδες σας, ρε.

Ας αλλάξουμε φωνές

Κάθεστε μια παρέα, περίπου 7-8 άτομα. Μιλάτε για περιπέτειες/γεγονότα που συνέβησαν σε σας επειδή κάποιος άλλος έκαμε ένα λάθος. ΌΣΟ ΧΡΟΝΩΝ και να’σαστε, 7,13,18,25,31 κτλπ κτλπ, πάντα θα γίνει η ίδια κουβέντα. Πάντα κάποιος θα το κάμει.

Μιλά η Μαρία στην παρέα για μένα, πχ:
‘Τζαι εγώ απλώς οδηγούσα παιθκιά! Χρυσοχού εν εξαναπήα! Η Νίκκη υπολόγισα ήξερεν που ήταν επειδή είσhεν μου πει ότι εξαναπήε κάμπινκ τζαμέ. Να την ρωτώ εγώ, ‘Νίκκη, δεξιά – ή αριστερά;’ Τζαι να την έχω να μου λαλεί: “ΕΝ ΣΙΟΥΡΑ ΠΟΥ ΠΟΔΑ, ΕΝ ΣΙΟΥΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΑΡΙΑ, ΣΙΟΥΡΑ”. Ε, εχαθήκαμε στο τέλος τι ενομίσατε!’

Την ώρα που χρησιμοποιά τα λόγια ΤΗΣ, η Μαρία μιλά κανονικά, ίδια φωνή, τίποτε το ιδιαίτερο.
Αλλά όταν πάει να πει τί της απάντησα, το: “ΕΝ ΣΙΟΥΡΑ ΠΟΥ ΠΟΔΑ, ΕΝ ΣΙΟΥΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΑΡΙΑ, ΣΙΟΥΡΑ”, κάμνει κινήσεις με τα χέρια της που δεν θα έκαμνα ποτέ εγώ, προσθέτει μέσα ‘νια νια νια’ ή κάτι άλλο σαχλό, αλλάζει τη φωνή της, εντελώς διαφορετική από τη δική μου, κάμνοντας την να μοιάζει με φωνή καρτούν ή με κάτι που δεν υπάρχει, ή τέλος πάντων κάμνει με να ακούoμαι σαν το καθυστερημένο της υπόθεσης.

Ε ΠΕ ΜΑΣ ΤΑ ρε Μαρία ΚΚΟΥΛ που εσύ ακούεσαι όπως ακούεσαι τζαι γω όπως τον Ντέξτερ!
ΓΙΑΤΙ; Γιατί να το κάμει;! Τί προσπαθεί να αποδείξεί με το να το κάμει τούτο!
Αν θα αλλάξεις την φωνή μου ρε φίλε άλλαξε τζαι την δική σου!
Τί; Τάχα εγώ φταίω που εχαθήκαμε, εγώ πρέπει να ακουστώ σαν τους Τομ & Τζέρυ;

Εν κάτι που επρόσεξα πολλές φορές πως γίνεται. Τζαι ξέρω το, τζαι ξέρετε το τζαι ‘σεις, ότι έννεν μόνο σε μένα που έτυχε. Τζαι σεις το κάματε, τζαι σείς το επάθατε.

Ας σταματήσει. Όσο αστείο και να΄ναι.
Επειδή όσες φορές το έκαμα εγώ ούλλοι εγελάσαν!

Υπό την επήρεια

Είδη μέθης υπάρχουν πολλά. Τα πιο κοινά (κατά την άποψη μου) είναι τα:
1) με αποτέλεσμα να λαλείς ότι σου κατέβει που δεν θα το ελάλες αν ήσουν νηφάλειος
2) με αποτέλεσμα να αρκεύκεις να κλαίεις τζαι να κλαίεις τζαι να κλαίεις

πάντα όμως ο εμετός του μεθυσιού εν πάντα ο ίδιος.

Περίπτωση πρώτη.
Είσαι ο Γιάννης. Πίνεις μια μπουκάλα whiskey με τους παρέες σου. Ή 2. Ή 3. Τέλος πάντων γίνεσαι φέσι. Τζαι ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ πιάννει σε το μεθύσι της εξομολόγησης. Πάντα – μα πάντα – εννα πεις:
‘Ρε Κούλλη, αγαπώ σε ρε μαλάκα, είσαι ο παρέας μου ρε.’
‘Ε Μάκη, συγγνώμη ρε φιλούιν μου, περασμένα ξεχασμένα, αγαπώ σε ρε παρέα.’
‘Ε Χαράλαμπε μου, αγαπώ σε ρε φιλούι μου ξέρεις το;’

Πάντα, μα πάντα λες σε κάποιο πόσο πολλά τον αγαπάς, τζαι τις παραπάνω φορές βλέπεις την αντροπαρέα να το κάμνει πιο συχνά. Οι λέξεις ‘φιλούιν μου’, ‘παρέα μου’, τζαι ‘αγαπώ σε ρε μαλάκα’ είναι πάντα το περιεχόμενο στην παρέα μετά ενός μεθυσιού που παίρνει την τροπή τούτη.
Γιά το άλλο;
‘Αφήστε με να πιάσω τηλέφωνο την Κάτια. Αφήστε με είπα. Αγαπώ την ρε μαλάκα, τζαι σένα αγαπώ σε αλλά σοβαρά τωρά, αγαπώ την. Αγαπώ την που να με πάρει ο Θκιάαααολος.’
‘Αθηνά πίστεψε με, εν το λαλώ επειδή είμαι πίττα, μιλώ σου σοβαρά. Αρέσκεις μου. Πολλά.’

Κτλπ, κτλπ. Πάντα η ίδια κουβέντα. Μα πάντα.

Περίπτωση δεύτερη.
Είσαι η Μαρία. Είσαι έξω σε πάρτυ ξέρω γω, ήπιες πολλά vodka orange. (ποτό των γυναικών κατά την άποψη μου. χτιτζόν.) Αρκεύκεις τζαι κλαίεις!
‘Ρε, (λυγμός) πραγματικά, (λυγμός) ένιξέρω γιατί κλαίω. (λυγμός λυγμός) Γιατί κλαίω;’
‘Άφήστε με! (λυγμός) Αφήστε με είπα! (λυγμός δυνάμενος) Να πάω να την δέρω!’
‘????? (λυγμός) ????? (λυγμός) ?????? (λυγμός) ΑΑΑΑΑ!’

Δύο πολλά διαφορετικές περιπτώσεις μεθυσιού, που οι παραπάνω μας εζήσαμε και τις 2. (αν όι τότε είμαι μόνη μου τζαι απλώς ασκούμαι.) Το να κάμνεις εμετό όμως, μετά που ποτό, πάντα, μα πάντα, ΜΑ ΠΑΝΤΑ, το ίδιο. Ποτέ εν έκαμα εμετό από ποτό, ίσως επειδή εν είμαι ιδιαίτερα του ποτού. Το να είσαι τζίνος που προσέχει το άτομο που ‘πιττώνει’ όμως σου δίνει την ευκαιρία να δεις πως είναι.
Ως τωρά οι παραπάνω που επρόσεχα την ώρα του μεθυσμένου εμετού είχαν τα παρακάτω κοινά:

1) Οι κοπέλλες πάντα εννα σου πουν ‘βάστα μου τα μαλλιά μου ππλις’, ή εννα προσπαθήσουν να το πουν. Εξαρτάται με το τί και πόσο ήπιαν.
2) Στην αρχή ο εμετός εν φκαίνει, ακούωνται πολλά ξηρά βεξίματα, τζίνα που κάμνουν το άτομο που προσέχει να νομίζει πως εννα γλυτώσει που τον εμετό του άλλου. Αγάπη μου, εν έσhεις εμετό, μεν πιέζεσαι’ Τζαι ΜΟΛΙΣ το λαλείς τούτο, ο ‘πίττας’ είτε εννα προλλάβει να πεί ‘έχω, έχω’, ή απλώς θα το σhονώσει ούλλο απροϊδοποίητα.
3) Ο εμετός ΠΑΝΤΑ θα τζίσει το παπούτσι τζίνου που προσέχει τον άλλον. Εν πάει να τα ανοίξεις όσο μπορείς; Ο εμετός του ΠΑΝΤΑ θα σε ‘κουτσίσει’. Τουλάχιστον το ένα σου το παπούτσι θα γίνει χτιτζόν.
4) Μετά τον πρώτο εμετό θα ακολουθήσει κλάμα. Πάντα. Το κλάμα είναι ‘must’. Τζαι είναι το είδος κλάματος που σου αρέσκει. Θέλεις να κλάψεις τζάλλον, να μεν σταματάς. Να θυμηθείς πράματα που το νηπιαγωγείο τζαι να κλέεις, έτσι που βίτσιο, για εκτόνωση. Να τραβάς το κλάμα μέχρι να στερέψεις.
5) Μαζί με το κλάμα εννοείται το ‘Συγγνώωωμη (λυγμός)’.
6) Ακολουθά εμετός, ακόμα 1 minimum. Τζαι μετά τζαμέ που εν το περιμένεις, ο μεθυσμένος αρχίζει τζαι γελά. Γέλιο, χωρίς λόγο. Αν δεν ακολουθήσει εμετός κόφκεται ως τζαμέ η ιστορία.

Μετά παίρνεις τον στον Ζορπά για happy hour δοκιμασιές ιστορίες κακά, άλλο blog τζίνο.

Απολαύστε υπεύθυνα

Μα τι γίνεται, ρε;

Φίλε μου, εγώ ένα έχω να πω:
Τί στα σκατά γίνεται;!

Πολλοί είναι που μου τα ψάλλουν, βασικά:
‘Νίκκη, φατσάρεις σhύλλα/ψώνιο/ηλίθια στο nikkisopinion. Σε παρακαλώ κόψε το, τζαι σβήστο blog.’
‘Νίκκη, κόψε την Αυλαία επειδή ακούωνται πολλά για σένα που πελάτες και μη.’
‘Νίκκη, παρασύρεσαι. Πρόσεχε.’

Στο πρώτο: γούστο μου τζαι καππέλο μου. Το blog υπάρχει για λόγους βαρεμάρας, εκφράζω τη γνώμη μου, λαλεί το τζαι στο όνομα ρε γαμώτο. Nikki’s-OPINION. Όποιος δεν συμφωνεί με τις γνώμες μου ή απλά δεν του αρέσκει τζίνο που λαλώ, δικαίωμα του. Ονόματα για να κρίνω/σχολιάσω δεν χρησιμοποιώ, εχτός αν είναι για καλό, άρα εν σνομπάρω κανένα, εν κρίνω κανένα. Μαλακίες λαλώ ρε γαμώτο! Αφήστε με να κάμω το κκέφι μου μια φορά!

Στο δεύτερο: Ε τί φταίω εγώ ρε κουμπάρε αν κάποιοι/κάποιες βάλλουν τον νουν τους να σκεφτεί ολόκληρες ιστορίες επειδή περνώ καλά τζιμέσα κάθε βδομάδα; Επειδή αγαπώ ούλλα τα παιθκιά της σκηνής και μη; Το να κάθομαι να ασχολούμε με ανώριμα να λαλούν μαλακίες για μένα, “σχέσεις” και “group-οσυνιές” θεωρώ το άσκοπο και χάσιμο χρόνου. Έχω πολλά στον νουν μου, η Αυλαία είναι μόνο το μέρος για να εκτονοθώ το Παρασκεύο-Σάββατο μου, να δω τους φίλους μου να αππώνονται πάνω στη σκηνή, τζαι ως τζαμέ. ΩΩΩΩ ΠΙΟΝ! ΝΑ ΜΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΩ ΠΛΕΟΝ!

Και στο τρίτο: Προσέχω μάνα μου, προσέχω. Κύριε ελέισον πιον, προσέχω. Αγαπώ σε, εκτιμώ σε, τζαι σένα τζαι το ενδιαφέρον σου. Προσέχω. Άτε, χαδάκια!

Καφκάες, λιποθυμίες, ιστορίες, κακά.
Εν κάνει που κάθε μέρα εννα πάθω/μάθω κάτι, έχω τζαι το κωλοίντερνετ να μου κάμνει “ντού”.

‘Choose a password’
Bάλλω εγώ μια λέξη “ράντομ”, ‘λουλουδι’ ας την πούμε.
‘Password Strength: Weak’
Αμέσως μπαίνουν σου ιδέες: ‘αμάναμου το password μου εν “weak”! Ο οποιοςδήποτε μπορεί να το χακκάρει. Ας βάλουμε ενα αριθμό μπας τζαι το ’strong-αρουμε’ λλίο. λουλουδι1.’
‘Password Strength: Medium’
Τζάλλες ιδέες. Μedium. ‘Αμάναμου τζαι εννεν strong ακόμα, πρέπει να την παραφουσκώσω τζιάλλο μεν μας κλέψουν. λουλουδι128738638263′.
‘Password Strength: Strong’
Ε καλώ!

Τζαι μετά επειδή έκαμα τα πίλιες με τους αριθμούς πολύ απλά ξεχάνω τους κωδικούς τζαι μην το είδατε το ‘Succesful Log-in’. Γάμισέ τα.
Γιατί το άλλο;

‘Type in the characters you see below:’
Τζαι δείχνει μου τούτο:

‘Η κάτι παρόμοιο, στο πιο ακαταλαβίστικο.
Μπορεί να είμαι μόνη μου στο δωμάτιο μου, να δω έτσι εικόνα που να πρέπει να γράψω τι αριθμούς δείχνει, τζαι επειδή τις παραπάνω φορές ΕΝ τα φκάλλω, να νοιώθω ρεζίλι. ‘Εστω τζαι μόνη μου, να νοιώθω ότι είμαι ρεζίλισσα. Αλλά τέλοςπάντων.

Αντέχουμε τόσα κάθε μέρα.
Αντέξαμε Grammar School για 7 χρόνια, για όνομα του Θεού.

“7 χρονάκια θητείας, στραβάδια, αποφοίτησα.’
Τέλος.