Επίθεση α λα σhέσικα

Posted in Uncategorized with tags , , , , , on Ιανουαρίου 3, 2011 by nikkisopinion

Αγαπητέ/ή/οί ανεγκέφαλε/η/οί που έχεις/ετε άχτι το αυτοκίνητο μου,

Ελπίζω να νοιώθεις καλύτερα μετά απο κάθε αχρείαστη επίθεση που κάμνεις του αυτοκινήτου μου. Επίσης ελπίζω και έυχομαι απο τα βάθη της καρδιάς μου (όργανο που νομίζω εν έχεις, αφού στη θέση του έχεις κουράδα) το 2011 να σου εμπήκε καλά.

Σαν καλός άνθρωπος που είμαι σε συγχωρώ και για τα αβγά στο εξωτερικό του αυτοκινήτου, και για τα αβγά σε περίοδο που έβγαλα την καμπίνα (άρα σε όλο το εσσωτερικό), και για το χημικό που μου έφαε τη μπογιά της οροφής. Μπορώ να υπολογίσω από τις πράξεις σου πως αντιμετωπίζεις άσχημη ζωή, μπορεί τζαι να μην έχεις καν ζωή. Καταλαμβαίνω επίσης πως μπορεί τζαι να να το έκαμες επειδή εν σου αρέσκουν τα άρθρα μου τζαι ο μόνος τρόπος που μπορείς να δείξεις πως διαφωνείς είναι να σείρεις αφκά στο αυτοκίνητο μου την ώρα που εγώ είτε δουλεύω, είτε διασκεδάζω. Μπορεί τζαι να το κάμνεις επειδή νομίζεις κόφτει με.

Τέλος πάντων, όπως σου είπα είμαι καλός άνθρωπος τζαι συγχωρώ σε. Αλλά, θέλω να σε βοηθήσω. Επρόσεξα πως τούτες οι καταστάσεις συμβαίνουν κυρίως Παρασκευές και Σάββατα, μέρες που ο παραπάνω κόσμος εν έξω με τους φίλους του τζαι διασκεδάζει. Γιατί εσύ είσαι έξω με μια σύκλα αβγά; Είπα το ήδη, αλλά θέλω να σε βοηθήσω. Εν γίνετε ξημερώματα 01/01/11 ούλλος ο κόσμος να είναι με χαμόγελο τζαι παρέα, τζαι εσύ να είσαι με το κλειδί στο χέρι τζαι να μου κάμνεις το αυτοκίνητο μου ριγέ επειδή εν έσhεις παρέα να φκεις.

Μπορεί τζαι να μεν είμαι η μόνη τυχερή που της τα κάμνεις τούτα ούλλα, μπορεί τζαι να είναι ο τρόπος σου να λαλείς ΄θέλεις να γίνουμε φίλοι;’. Να σου δώσω μια συμβουλή, σαν η καινούρια σου καλύτερη φίλη; Το μόνο που κερδίζεις κάμνοντας το εν πόντοι χωρκατοσύνης, που εν σε βοηθούν γενικά σε τίποτε στη ζωή που ζόυμε.

Την επόμενη φορά που θα νοιώσεις την ανάγκη για οποιαδήποτε σημάδια σημασίας (που έννεν κάτι κακό, ούλλοι νοιώθουμεν το σε μια φάση της ζωής μας, οι παραπάνω μετά τα 63 μας χρόνια όμως, περίπτωση μου εσύ!) απλώς έλα τζαι μίλα μου. Αν θέλεις έλα με τα αβγά σου αφού εν αντέχεις δίχα τους. Αλλά έλα. Έλα τζαι πε μου ‘Νίκκη, εν έχω φίλους, θέλω σημασία, ο θείος μου ο Λάκης ακουμπά με περίεργα’. Ορκίζομαι, εννα φανείς λιγότερο καθυστερημένος απο ότι μου έδειξες πάμπολλες φορές.

Κότα.

Advertisements

Κουτσομπολιό

Posted in Uncategorized with tags , , , , , on Νοέμβριος 1, 2010 by nikkisopinion

Θα σας πω κουτσομπολιό σήμερα.

Να σας πω τί μου είπε ο καθηγητής μου σήμερα για τα πόστερς που του έκαμα;
‘Τούτα θεωρώ τα τελικά, μπράβο, αρέσαν μου πάρα πολλά, σhέρουμαι που εδούλεψες!’

Όι α;
Να σας πω άλλο κουτσομπολιό… Αγόρασα κάτι ωραίες μπότες εχτές, μα κάτι ωραίες!

… Τί; Εν σας άρεσεν ούτε τούτο; Εν το λαλείτε κουτσομπολιό, αλλά νέο; Προτιμάτε hardcore κουτσομπολιό α; Αμ, βέβαια. Πλέον σhέρεστε με ‘κακά’ νέα παρά με καλά. Αρέσκουν σας τα ‘κάχτικα’ τζαι τα ‘ρεζιλίκκια’ (βλ. πιο παλιά blogs). Ελάτε κουτσομπολιό που εκατέγραψα εχτές:

Κάθομαι η κυρία στην καφετέρια του κολλεγίου κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, τζαι στο διπλανό τραπεζάκι κάθονται μια δυάδα κορούδων. Η μια πιο μουρμούρα που την άλλη, συζητούν για τα γκομενικά τους. Εγώ θέλοντας και μη ακούω με προσοχή τα παράπονα τους τζαι προσπαθώ να το παίζω όσο σοβαρή μπορώ. ‘Open Microsoft Word’, τζαι κάθομαι τζαι γράφω ό,τι λαλούν.

Τωρά λαλούν τέλος πάντων πως εν κάμνουν τίποτε με το αγόρι τους, πως νοιώθουν πως οι φίλοι τους ντρέπονται να ειδωθούν μαζί τους, τζαι άλλες παρόμοιες παράνοιες σαν και αυτές. Γεναιτζίσιμα πράματα, ξέρετε. Ε, εγώ, πορωμένη, κρατώ notes. Θέλω να μάθω τζ’ άλλα, έτσι να μπω μέστην συζήτηση πνευματικά! Πριν προλάβω να ευχηθώ να μεν τελειώσουν την κουβέντα η μια ανακοινώνει πως θα πιάσει τον γκόμενο τηλέφωνο να «τον σhέσει επειδή εν την έπιασε πίσω που τα ψες».

Ωπ!! Όπως το μέχλεπιν! Χτυπήσαμε φλέβα υλικού για το μπλογκ. Κλείω το στόμα μου, αννοίω τα αφτιά μου, ετοιμάζομαι να πληκτρολογήσω πιο γρήγορα απο ότι βουρά ο Bolt και περιμένω.

– ΡΕ;

Μπίνγκο, νεύρα. (και συνεχίζει)

– ΕΝΝΑ ΜΕ ΠΙΑΣΕΙΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΑΚΟΜΑ ΡΕ ΦΙΛΕ!….. Τί εννοείς;… Εψές, τί εννοείς πότε;

Έχω την εντύπωση πως ο φίλος σου παίζει πελλόν. Πάμε παρακάτω.

– Τέλως πάντων, ντα, γεια.

….

ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ…. Έσhεσεν τον, επέλλανεν τον.

Εκοστώθηκε. Έτο παίζει να του την έσπασε έτσι λλίο επειδή εξύπνησεν τον, τίποτε παραπάνω για να είμαι ειληκρινής ΚΑΙ ρεαλιστής. Η φάση συνεχίζεται τζαι πάει στο κοκκόν αμέσως, αφού η κοπελιά δηλώνει να τον ξαναπιάσει τηλέφωνο για να κάμει το πόιντ της πιο ξεκάθαρο.

– Μα έλα να σου πω, άμαν τσακωνούμαστε όι να το κλείεις τζαι να μεν πιάνεις πίσω!… Τι γιατί ρε μάνα μου;!… Ντα άκου με θκιο… Άκου με θκιο λεπτά!!!!…Όι ρε μωρό μου!…. Τί εννοείς, όι!… Αγάπη περίμενε ως τις 6 να έρτω σπ… ΝΑ ΕΡΤΩ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ να το συζητήσουμε…. μεν μου λαλείς πράματα στο τηλέφωνο που εννα μετανοιώσεις!… Εν θα μετανοιώσεις;… ΝΤΑ… ΚΑΜΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΚΑΛΩ ΑΦΟΥ ΕΤΣΙ ΘΕΛΕΙΣ!!!!!

Κλικ.

ΑΧΑΧΑΧΑ.

Έγινε τζίνο που νομίζω ότι έγινε; Εχώρισεν δια τηλεφώνου; Εχώρισεν δια τηλεφώνου… δίπλα μου; Άκουσαν καλά τα πανέμορφα και ξεχωριστά αφτάκια μου; Και όμως ναι. Αυτό έγινε, μωρά. ‘Κάμε μόνος σου Χριστούγεννα’ λαλεί του η κατάπελλη!

Μιλούν οι κοκόνες μεταξύν τους τωρά.

Όπως κατάλαβα καλά μετά που άρκεψεν το γνωστό κακάρισμα των κορούδων για να αναλύσουν κατά λέξη τα αισθήματα του – πλέον – πρώην της, είπεν της: ‘Άκου να σου πω έναν πράμα, πιέζουμαι στο κολλέγιο, ένιμπορω να σε έχω τζαι σένα πάστα τζέρρατα μου, κανεί ρε κουμπάρε».

Συνεχίζουμε με το γνωστό μονόλογο της φίλης.

«Αγάπη, για το όνομα του Θεού. Εν μαλάκας, έσhει τόσον τζαιρό εν το κατάλαβες; Εν τρόπος τούτος να σου μιλήσει; Άτε, μεν το σκέφτεσε, εν καλό που σου έκαμε στην τελική.»

Ο chance ο μονόλογος της φιλενάδας που λαλεί πελλάρες για να νοιώσει η φίλη καλά. Και συνεχίζει.

«Αγάπη μου μεν στεναχωρκέσαι, μεν παρανοάς. Έσhει τόσους άλλους ο κόσμος. Εν επέτυχε με τούτον, είσαι ένα βήμα πιο κοντά στον επόμενο που μπορεί ναν η αδελφή ψυχή σου! Σκέφτου το έτσι!»

Μα τί να σκεφτεί έτσι ρε κουμπάρε; Είπεν της ο κατάπελλος πως έσhει την πά’ στα τζέρρατα του τζαι εχώρισεν την ΔΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ. Γιατί να μεν στεναχωρκέται τζαι να μεν παρανοά;;;

Εσηκωστήκαν τζαι φύαν. Γαμώτο.

 

Τούτον άρεσεν σας όμως, έννεν;

Επρόσεξα πως οι ανθρώποι εν αντιδρούν το ίδιο άμαν τους πεις:

1) Να σου πω πόσο καλά τα επίεν ο Αντρέας στο μπάσκετ εχτές;
2) Να σου πω τι άκουσα για τον Αντρέα τζαι τη φίλη του αλλά να μεν πεις σε κανένα τίποτε;

Στην περίπτωση 1 η αντίδραση είναι κάπως ‘Πε μου να δούμε’, ενώ στην περίπτωση 2 είναι κάπως
‘Πε μου πε μου πε μου εν θα το πω σε κανένα πρόμις!’, και ακολουθεί ένα χαμόγελο που το ένα αφτί στο άλλο.

Ξέρετε γιατί, νομίζω. Εν ξέρετε; Επειδή είμαστεν κουτσομπόλιες φίλοι μου, έτο γιατί!!! Προτιμούμε να ακούμε κάτι το ‘κρυφό’ για κάτι που έννεν αναγκαία θετικό επειδή είμαστεν ζηλιάριδες τζαι αρέσκει μας άμαν ο άλλος εν τα πάει καλά με κάτι στη ζωή του!
Εν το παραδεχούμαστε, ξέρω το. Αλλά όσο κακό τζαι αν ακούετε τούτο, είμαστεν κουτσομπόλιδες. Γουστάρουμε να μαθαίνουμε μυστικά, τζαι γουστάρουμε να τα λαλούμε τζαι πάρα κάτω.

Επειδή όποτε γίνομαι ‘φορέας’ κουτσομπολιών αγχώνουμαι, πασάρω σας τούτο το νέο για να μεν είμαι μόνη μου σε τούτη την (άκρως σημαντική) ιστορία, να είσαστε τζαι ‘σεις ππάρτ οφ δε γκόσσιπ.

Πέτε με κουτσομπόλα, πέτε με ανώριμη, αλλά τζαι σεις κάμνετε το. Τζαι ξέρετε το.
Μασκαράδες.

Εβαρκούμουν τζαι ανάβαλλα το

Posted in Uncategorized on Οκτώβριος 18, 2010 by nikkisopinion

Γεια σας μωρά.

Καλοκαίρι φινίτο, άρα ‘τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, τώρα που έδαφος χάνουμε΄! Δαμέ εν η φάση που πρέπει, σαν καλή φίλη, να σας δώσω συμβουλή. Και η συμβουλή μου για το μήνα Οκτώμβριο (και όχι μόνο) είναι τέρμα στις αναβολές. Οι παραπάνω κάμνετε το, όπως τζαι γω! Η καημένη η Μαρία παρακαλά με γονατιστή πόσες μέρες να της ετοιμάσω το άρθρο μου τζαι πάντα σκέφτομαι την ίδια κουβέντα: ‘αύριο… ένιμπορω τωρά.. μόλις έφαα.. τσιγάρο!!’

Σκεφτείτε το λίγο με εφευρέτες. ‘Μετά χτίιιζω την γέφυρα, εννα τους έχουμε να κολυμπούν για την ώρα!’. Samuel Morse, ο τυπάς που ανακάλυψε τον τηλέγραφο. Εν νομίζω να είπε ‘Πφφφ! Ανακαλύφκω το μετά, ας κρατούν ποτήρκα με σχοινί μέχρι να κάμω όρεξη.’ Χωρίς τον S. Morse εν θα χρησιμοποιούσατε ούτε το iPhone σας, ούτε το Blackberry σας, ούτε τα άλλα ούλλα που έχετε για να βάλλετε status στο Φατσοβιβλίο πως ο γκόμενος εχώρισε σας μέσω Voicemail! Judson Whitcomb, εφευρέτης του φερμουάρ! Εν έκατσε να πει ‘Ουυ, έννοια σου! Θα περιμένω κάποιον άλλο να ανακαλύψει, ξέρω γω; Την τέλλα!’ Και ο καλύτερος: John Harrington! Ο ΘΡΥΛΟΣ που ανακάλυψε ΤΟ ΚΑΖΑΝΑΚΙ! Όλοι ξέρουμε πως το καζανάκι στην τουαλέτα είναι πολύτιμο, για ευνόητους λόγους! Ούτε ο Τζονής νομίζω είπε ‘Οι αυλές ανακαλυφτήκαν έννεν; Ε, άμα πρέπει να παν, βουαλά!’

Νομίζω επιάσατε το πόιντ. Αν αναβάλλαν τα κοπέλια τις (ασήμαντες!) δουλειές τους, ο κόσμος μας σήμερα δε θα ήταν ο ίδιος (βλέπε John Harrington!). Με το να αναβάλεις κάτι σημαίνει πως το κουντάς για ΜΕΤΑ. Αλλά τούτο το ΜΕΤΑ, πολλά σπάνια έρκεται, τουλάχιστον για μένα! Αν μπορείτε να κάμετε κάτι την ίδια ώρα, μαντέψτε. Κάμετε το την ίδια ώρα!

Το να αναβάλλω ήταν το χόμπυ μου πιο παλιά (τωρά έσασα.. λλίο. ) Να σας πω σαν παράδειγμα την εμπειρία που είχα όταν πήγαινα σχολείο. Έπρεπε που λέτε να διαβάσω ένα βιβλίο για το μάθημα Αγγλικής φιλολογίας. Αλλά, σαν τεμπέλα που είμαι (εννοώ… ήμουν….), επροτίμησα να το αφήσω για ‘πιο μετά’, και αντί να το κάμω, είδα την ταινία του βιβλίου επειδή εν επρολάβεννα. Ε, στη συζήτηση που είχαμε για το βιβλίο ήμουν ο πιο βλάκας της τάξης. Άκουα για ονόματα και γεγονότα άγνωστα για μένα, ε, τζαι ‘πιάσαν με. Ε, τζαι επιασα τζαι γω κουλλούριν!

Άρα, για να τελειώνουμε, η συμβουλή μου είναι ΜΕΝ ΕΙΣΑΣΤΕ ΤΕΜΠΕΛΕΣ/ΗΔΕΣ. Μην αναβάλλετε συνέχεια μικροπράματα που θα μπορούσατε να κάμετε τωρά! Δηλαδή τωρά. Και με το τωρά εννοώ κλείστε το μαυρογέριμο το κομπιούτερ τζαι κάμετε τζίνο που πρέπει να κάμνατε πριν ούτε γω ξέρω πόσες μέρες!
Κάμετε το τούτο που πρέπει να κάμετε ΤΩΡΑ, για να γιορτάσετε το κατόρθωμα σας ΑΥΡΙΟ, που το κάματε ΧΤΕΣ. Δηλαδή, ΤΩΡΑ!

Ελπίζω να βοήθησα αντί να σύγχησα!

 

Κλείστο το μαυρογέριμο!

Posted in Uncategorized with tags , , , , on Ιουνίου 17, 2010 by nikkisopinion

Εν τζαι μπορώ να μεν τα κάμω σκατά! Εν τζαι μπορώ μια μέρα να με δείξω το νου μου. Το σύνδρομο του ‘αννοίω το στόμα μου τζαι μετά αντιλαμβάνομαι τί είπα’ έχω το που μιτσιά, τζαι εν λαλώ να το κόψω.

Δουλειά μου εγώ, έβλεπα τις ταυτότητες των μικρών που ισχυρίζονταν ότι ήταν 18+. Ε, εν λογικό ότι, που τη στιγμή που είμαι ο πρώτος άνθρωπος που αντικρύζει κάποιος μπαίνοντας του Σκαραβαίου, εννα πω το ‘καλησπέρα’, εννα μιλήσω με τον κόσμο, εννα κάμω τέλος πάντων έναν άλφα πασhαμά. Προχτές όμως είδα έναν παλιό μου φίλο. Τζαι εκόμπλαρα. Μεν φανταστείτε κόμπλεξ τρομακτικό, απλώς εν ήξερα αν έπρεπε να του μιλήσω, έσhει τζαι 3-4 χρόνια να με δει, τζαι ο ίδιος είσhεν αλλάξει πολλά. Στο σχολείο ήταν πιο γεμάτος, πιο θηρείο. Πρέπει να έχασεν το δεκάκιλο του ασπούμε. Εννα με καταλάβει; Εν θα με καταλάβει; Εννα πρέπει να κάτσω να του εξηγώ; Ε, στα πολλά πολλά μιλώ του.

– Ωωω! Αρχηγέ!
– Ωπ! Νίκκ! Τί κάμνουμε;
(δαμέ εν το ματς μουτς που ακολουθεί, κκλάσσικκ!)
– Καλά! Μα έμεινες ο μισός!
– Ε ναι, κάτι κάμνουμε!
(τζαι δαμέ εν η ατάκα)
– Τί εννοείς κάτι κάμνουμε;! Πέρκι να έχασες 800κιλά!

….

Το κοπελλούι είπεν μου απλώς ‘ε κανεί ρε!’, τζαι εμπήκε μέσα.

Εγώ εσκέφτουμουν το συνέχεια μετά. Είμαι ηλίθια, ή είμαι ηλίθια; Έκαμα μαλακία, ή έκαμα μαλακία;

Το μαυρογέριμο μου εντζαι μπορώ να το κλείσω μια φορά. Τζαμέ, επιμένω, τις ματσουτζιές δόξασοι ο Θεός, φτυχώ τες.

Τζαι μετά να προσπαθώ να συγκρατώ τον εαυτό μου να μεν ξανακάμει μαλακία. Ε στην πολλήν την πίεση να μεν κάμεις κάτι, κάμνεις το.

Έρκετε μια κορούα που κάτι μου έλεε. Θυμούμαι ότι στο δημοτικό εχορεύκαμε μαζί, τζαι ήμασταν στην κόντρα πια εχόρευκε καλύτερα. Βλέπει με, βλέπω την. Χαμογελά, χαμογελώ της. Ε, εννα συνεχιστεί η κόντρα; Εννα σηκωστώ, εννα τη φιλήσω, να της μιλήσω, τζαι μετά να συνεχίσω τη ζωή μου κανονικά. Άντα τζαι σηκώνωμαι, μωρά, έρεσσα την τζαι 2 κεφάλια. Εκόμπλαρα πάλε. Τζαι η συζήτηση.

– (Κόρη) μου!
– Νίκκη μου, χρόνια τζαι ζαμάνια.
(ματς μουτς)
– Όντως! Είσαι καλά;
– Πολλά όμορφα! Εσύ;
– Καλά καλά! Παναγία μου άλλαξες πολλά, εμάυρισες πππποουυυ!
(θεϊκή ατάκα)
– Χα-χα, ε ναι! Μα τί γίνεται, επέρνας με 4 δάχτυλα εσύ, εκόντυνες;

….

Εν έχω υπόθεση. Αλήθκεια όμως.
Δηλαδή ο νους μου ώρες ώρες σταματά να γυρίζει. Τζαι να πεις έπινα; Ήμουν με το νερό.

Τζαι σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είδα τζαι μια φίλη της φίλης μου που έσhει να την δω που τα Χριστούγεννα. Εν εθυμούμουν το όνομα της, τζαι είπα να παίξω πελλό στην περίπτωση της, αν μου μιλήσει εμίλησεν μου!
Τζαι έκαμεν το.

– Νικούδιν, επιάσαμε δουλεία Σκαραβαίο;
Τέλεια. Χρησιμοποιούμε την κάλυψη τωρά.
– Ω, αγάπη μου. (ματς μουτς) Ναι ρε μωρό.
– Ε τι γίνεται ρε μωρό; Είσαι θάλασσα ούλλη μέρα; Έγινες κατάμαυρη!
– Ε κανεί ρε! Πάντα έτσι είμαι! Εσύ πού επίες;
– Τί εννοείς που επία; Αγγλία!
(ατάκα.)
– Εννοώ που επίες, έμεινες η μισή!

Νομίζω εννα το ράψω τζαι κανεί.

Επειδή σας αρέσκουν τα κάχτικα μου

Posted in Uncategorized with tags , , , , on Ιουνίου 7, 2010 by nikkisopinion

Γεια σας μωρά. Ελπίζω να ξεπεράσετε το ότι η Κύπρος εν ήρτε πρώτη στην Eurovision. Ελπίζω επείσης να καταλάβετε πως εδώσετε μου την εντύπωση πως μόνο με τα κάχτικα μου σας κάμνω τζαι γελάτε. Έγραψα τόσα μπλογκς, και εξακολουθείτε να με συγχέρεστε μόνο όταν γράφω για περίεργους τύπους ‘Στην υπεραγορά’ , για ΄τα ρεζιλίκκια της φίλης σας’ μπροστά που τα κλαπς, και για την ‘επίθεση πεζουνιών’ τις προάλλες.

Αρέσκει σας να με βλέπετε να πονώ. Αρέσκει σας τούτη η καχτοσύνη που με δέρνει, επειδή ΕΤΣΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΙΣΑΣΤΕ (δαμέ πρέπει να βάλω την φατσούα ‘:P’, ένα ‘λολ’ ΠΙΛΕ ΜΟΥ για να εμπεδώσετε πως αστιεύκω). Επειδή, όπως είπα και πιο πριν, μόνο με κάχτικες εμπειρίες σας κάμνω τζαι γελάτε, εννα σας διηγηθώ ακόμα μια που έπαθα πριν 2 βδομάδες, έτσι για να συνεχίσει τούτο το σερί διασκέδασης (μη χέσω).

Η φίλη σας ήταν μόνη της σπίτι. Η φίλη σας επροσπαθούσε να τελειώσει μια τρισδιάστατη κατασκευή για τις εξετάσεις της, άρα η φίλη σας ήταν ΛΛΛΛΙΙΙΟ πιεσμένη, τζαι ΛΙΙΙΙΙΟ σπαρκωμένη για τσιγάρο. Η ώρα ήταν 12:30. Εγύρισα ούλλην την Κοκκινοτριμιθιά για να βρω ΕΝΑ περίπτερο ανοιχτό, να αγοράσω τα πολυπόθητα ‘Marlboro Lights’ που τόσο επιθυμούσα να είχα στα χέρια μου τη συγκεκριμένη στιγμή.  Νάδα. Νάθινκ. Γιοκ. Κάχτος, λαλώ σου, κάχτος.

Πάω σπίτι απογοητευμένη, τα νεύρα μου κουρέλι, και οι πνεύμονες καθαροί, δυστυχώς. Αλλά δεν το έβαζα κάτω. Έπρεπε επειγόντως να βρω τουλάχιστον ένα τσιγάρο. Ο,τιδήποτε τσιγάρο. Εν παει να ήταν λιγμένο, μοιρασμένο, έπρεπε να καπνίσω, μια τζούρα, κάτι. Ακούωμαι πολλά σπαστική, αλλά περίοδος εξετάσεων, 5 ώρες να κολλώ μακέττες, ήθελα τζαι γω τη δόση μου, η φτωσhή!

Αρχίζω λοιπόν να ψάχνω με μανία μέσα στο σπίτι. Έψαξα παντού. Μέχρι τζαι μέσα στα ερμαράκια που έχουμε τα φαγώσιμα, ΜΠΑΣ τζαι εξαπώλησα τα τζιμέσα καμιάν ημέρα μετά τις μπύρες. Επειδή κάτι τέθκια κουφά κάμνω τα. Τίποτε όμως. Έψαξα πααααντού μέσα στο αυτοκίνητο, σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού, μέσα και οι τουαλέτες, στο υπόγειο (είναι η θέααα), σε όλα τα παντελόνια. Ρε γαμώτο, ΕΝΑ τσιγάρο εν θα βρεθεί; Εννα βρεθεί.

Θωρώ πάνω στο κομοδίνο του παπά μου ένα πακέτο Silk Cut. ΩΩΩΩΠ, πόμπα, όπως το μέχλεπιν!!! Άδειο. Γαμώτο. Γαμώτο!

Και το ψάξιμο συνεχίζει. Και η αγωνία κορυφώνεται. Βρίσκω τυλιχτά, βρίσκω φίλτρα. Κολλούες; ΜΠΑ. Επροσπάθησα να τυλίξω με ό,τι χαρτί φανταστείτε. Κόλλες Α4, tracing paper, ακόμα τζαι με χαρτομάντιλο. Τίποτε. Εσκέφτηκα να κάμω ψευτο-ναργιλέ (ΜΠΟΝΓΚ για τους πιο προχωριμένους), αλλά με τόσο χτίσιμο της μακέτας μου απλά επαρέτησα τις προσπάθεις χτισίματος πάλε, τζαι είπα ‘ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΨΑΞΙΜΟ’. Επέρασε έιδη 1 ώρα και 25 λεπτά από την ώρα που εμπήκα σπίτι μετά τον περίπατο για ανοιχτό περίπτερο. Τζαι συνεχίζω το μπλογκ.

Η υπομονή μου έφτασε ήδη στα όρια της, πίσω, τζαι ξανά στα όρια της. Η κατάσταση κατάντησε γελοία μέχρι αηδείας. Εσκέφτηκα να μπω στο αυτοκίνητο, να κάμω το highway Κοκκινοτριμιθιάς-Μακεδονίτισσα πέρκι δοκιμάσω την τύχη μου. Αλλά πεζίνα no! Σταθερή αξία, κάχτος.

Ε, η φλασιά που είχα ήταν φανταστική. Εσκέφτηκα πως εν είχα τσεκάρει της τσέπες του παντελονιού του παπά που επίεν δουλειά. Βουρώ πάνω, τρώω τζαι μια σhιστήν χαμέ πάστες σκάλες, έτσι, για το γαμώτο, έτσι, για τον μόλωπα, τζαι με μανία κλοτσώ την πόρτα του δωματίου του ‘THIS IS SPARTA’ style. Βρίσκω το παντελόνι του, με περασμένη ακόμα την μαύρη ζώνη που ΤΟΣΟ αντιπαθώ. Τσέπη μπροστά 1, όχι, τσέπη μπροστά 2, όχι. Κωλότζεπη 1, ΜΠΙΝΓΚΟ.

ΕΝΑ πακέτο Silk Cut μπλε, με ΕΝΑ τσιγάρο μέσα. Άθιχτο. Ακάπνιστο. Έτοιμο για μένα και τον αναπτήρα μου. Πάω κάτω, να ετοιμάσω το πεδίο. Τασάκι, αναπτήρας, μουσική, και ΠΥΡ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ. Βάζω τον θησαυρό μου στο στόμα, παίρνω τον αναπτήρα στα χέρια μου (εννοείται πως έκαμα 372862 τάματα να ΑΝΑΥΚΕΙ ο μαυρογέριμος, επειδή ήταν λογικό να πεθάνει πάνω μου.) Κλικ, κλικ, άναψε. Ανάβω το τσιγάρο με κλειστά μάτια, ρουφώ. Πριν προλάβω να πω ‘ΑΑΑΑΧΧΧΧΧ’….

Άναψα το που την ανάποδη.

….

Κάχτος, λαλώ σας. Κάχτος.

Όβερ εντ άουτ.

Η επίθεση των πεζουνιών: Vol 1

Posted in Uncategorized with tags , , , , , on Μαΐου 28, 2010 by nikkisopinion

Ωωω! Ππόσhκελτι. Γεια σας μωρά, ελπίζω να είσαστε όλοι καλά και να περνάτε τέλεια τις καυτές αυτές μέρες. Εγώ πάντως ή πολλά τυχερό καλοκαίρι εννα έχω, ή πολλά σκατά καλοκαίρι εννα έχω. Σκατά κυριολεκτικά, «άσυλα» στην καθαρεύουσα.

Έσhει λλίο τζαιρό που τα πεζούνια της ‘χώρας’ εβάλαν με στο μάτι. Εβάλαν τέλος πάντων σκοπό να με αποτελειώσουν. Όπου πάω, όπου σταθώ τζαι όπου βρεθώ νοιώθω την παρουσία τους που πασχίζουν να την κάμουν αισθητή. Η πρώτη απόπειρα των πεζουνιών ήταν πριν 1 μήνα, όταν με πιάσαν στον ύπνο στο κολλέγιο:

Πεζούνι Vs λάπτοπ

Η μέρα ήταν τέλεια. Ούτε πολλή πυρά, ούτε κρυάδα, άρα τι πιο λογικό που το να κάμουμε σκαπούλα που την τάξη με τους συμφοιτητές μου και να κάτσουμε καφετέρια να πιούμε τον καφέ μας, να παίξουμε τη μπιρίμπα μας (μάλλον τη μιλίμπα μας) και να κακαρίσουμε σαν κότες και κουτσομπόλες που είμαστε. Επερνούσαμε τέλεια, εν εμπορούσαμε να μαντέψουμε πως θα συνέβαινε τίποτε το ιδιαίτερο. Ώσπου τζαι έγινε.

Το ‘μπαμ’ που ακούστηκε, εκκωφαντικό. Εμείς έντρομοι να προσπαθούμε να καταλάβουμε πιος έσυρε πέτρα στο τραπέζι μας, επειδή μόνο πέτρα θα μπορούσε να κάμει τόσο θόρυβο. Επειδή εκαθόμασταν κάτω που τις σκάλες, ήταν αδύνατον να ήρτε που πάνω ότι τζαι αν ήρτε. Άρα, εβλέπαμε δεξιά, αριστερά. Ώσπου τζαι το ΄δυν΄μου έππεσε πάνω στο λάπτοπ μου (macbook μαύρο, για να είμαι ακριβής). Και τότε το είδα.

Ναι. Ναι μωρά μου. Αυτό που νομίζετε. ΤΟΣΟΣ πανικός για να κάτσουμε κάπου στεγασμένα, τζαι το πεζούνι ήβρε ακριβώς την τρύπα που έπρεπε να έβρει ουτοσώστε να ‘κουτσίσει’ εμού. Τζαι αναθθεμάντα αν ήταν πεζούνι. Όπως βλέπετε και εσείς μάλλον κάτι σε γλάρος ήταν. Ή κοράζινος. Τζαι ανάθθεμάντα αν ήταν μόνο σκατά τζίνα. Πρέπει να μου έκαμε έκτρωση τζαι μέτα να  μου έσhεσε. Ή το αντίστροφο, ένιξερω. Πάντως ήταν αφύσικο, και ανθυγιεινό.

Κάτι λλίο πιο εξτρίμ που έπαθα με τους ιπτάμενους μου φίλους ήταν προχτές το απόγευμα στις περιοχές του Red, και Stoa. Επήα να κάμω παρέα σε ένα φίλο που άνοιξε περίπτερο ποτζί μερκές, και σαν καλή και βοηθητική κορούα που είμαι επροσφέρθηκα να μείνω για λίγο μόνη μου στο περίπτερο ώσπου να πάει τουαλέτα (μάλλον για νούμερο 2, αφού έκαμε 13 λεπτά).

Ε, αφού εν είχε πελάτες, έφκα έξω Νίκκη μου να κάμεις ένα τσιγάρο. Και τότε τα είδα. 5-6 πεζούνια στη σειρά, πάνω στην ταράτσα της Δημοτικής Αγοράς, να με παρακολουθούν, να μαρκάρουν την κάθε μου κίνηση. Ένοιωθα  10-12 μάτια πάνω μου να με  σημαδεύκουν. Τζαι μετά το κακό. Ηταν σαμπώς τζαι άκουσα ‘ΓΙΟΥΡΓΙΑΑΑ’. Το ένα μετά το άλλο εκάμαν μου την επίθεση του αιώνα. Να πεις εκρατούσα σάντουιτς; Ψωμί γενικώς; Πίττα της σάτζης πιλέ μου; Τίποτε. Έτσι όμως, για το γαμώτο, έτσι, γιατί περίεργα την είδαν, έιπαν να μου κάμουν το ντου το μεγάλο. Μάλλον το ‘κρουυυ’ (αποτυχημένο αστείο αφού έννεν ακριβώς ‘κρουυ’ που κάμνουν, αλλά, έννοια σου). Εγώ με μανία να αποφεύγω την κάθε τους απόπειρα κουτουλλιάς. Μπορεί να σας ακούεται ηλίθιο, αλλά actually ήταν πολλά φοητσάρικο το θέαμα, ΚΑΙ η εμπειρία.

Το τρίτο και τελευταίο συμβάν ήταν όταν εμπήκα στη διαδικασία να πάω στο αυτοκίνητο μου για να πιάσω τον φορτιστή του κινητού μου, μια μέρα στο Σκαραβαίο. Έπινα τον καφέ μου, κυρία, μόλις είχα νικήσει τζαι έναν στο τάβλι που μου έπαιζε τον ωραίο (μωρόοοο μου, xxx). Ένοιωθα νικήτρια. Ένοιωθα πως θα μπορούσα να κατακτήσω τον κόσμο, μόνο τζαι μόνο επειδή ενίκησα ένα στοίχημα που 5-6 παιχνίδια τάβλι.

Με ένα τουπέ, ένα ταπεραμέντο, να περπατώ στο αυτοκίνητο μου που ήταν παρκαρισμένο κάτω που ένα δέντρο επί 3-4 ώρες. Ξέρεις, να πιάνει σhο! Τόσες ώρες. Τόοοοσες  ώρες ήταν παρκαρισμένο τζαμέ, το πεζούνι έστησε μου ενέδρα, καραούλι, για να κάμει την ανάγκη του ΤΖΙΝΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ώρα. Ένα αρκετά μεγάλο κακκό (τσιλλαρκά στην καθαρεύουσα, πάντα) να με πετυγχαίνει ακριβώς πάνω στον ώμο. Μεν φανταστείτε τίποτε το στεραιό. Πρέπει να ήταν άρρωστο το φτωχό, αφού ΕΤΡΕΧΑΝ τα σκατά. Λαλείς ένα ‘μάαααλιστα’, τζαι γελάς με την καντεμιά σου.

Πάεις πίσω να συνεχίσεις τον καφέ σου; Σίουρα εν πάεις πίσω να συνεχίσεις τον καφέ σου. Πάεις πίσω να πιάσεις τα πράματα σου για να φύεις (εννοείται πως πάεις σαν τον κλέφτη, μπας τζαι σε προσέξει κανένας,)τζαι πάεις πίσω να καθαριστείς όσο μπορείς (πάλε σαν τον κλέφτη, μπας τζαι σε προσέξει κανένας).

Αλλά έτσι κάχτος που είσαι, σίουρα προσέχει σε ΤΖΙΝΟΣ ο ΕΝΑΣ που ενίκησες στο τάβλι τζαι δημιουργεί μια τουτούκα με τα χέρια του τζαι ανακοινώνει το εμφανές, ειδοποιόντας όσους εν το επροσέξαν είδη με το να φωνάζει: “ΚΟΡΗ ΜΑ ΕΣHEΣΑΝ ΣΟΥ; ΑΧΑΧΑΧΑ’’.

Cheers, σκατάες

Ένα μεγάλο, έτσι για το γαμώτο

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on Απρίλιος 13, 2010 by nikkisopinion

Κάθομαι στην αυλή του Σκαραβαίου, με ένα αμερικάνο με γάλα και ζάχαρη, και ακούω το CD του κολλητού μου.

Ο κολλητός μου ο μαλάκας (αγαπώ σε Νίκο.) εκατάφερε να με μελαγχολήσει με τις μουσικές του επιλογές, ε τζαι είπα να κάτσω να ξαναγράψω σαν emo που νοιώθω. Μόλις με ρώτησε ο φίλτατος Χάρης ‘τί έχεις Νίκκη μου;’. Μισώ το άμαν με καταλάβουν. Όι πως είμαι τζαι η πιο άξια ηθοποιός του κόσμου, τζαι όι πως έκαμα τζαι υπεράνθρωπες προσπάθειες να κρύψω τα νεύρα μου, αλλά εν μου αρέσκει να καταλάβεται πότε έχω τις μαύρες μου.

Τι κουβέντα τζαι τούτη. ‘Έχω τις μαύρες μου.’ Τι σημαίνει ρε κουμπάρε ‘έσhεις τις μαύρες σου’; Μάλλον, γιατί να έσhεις τις μαύρες σου τζαι να μεν έσhεις τις κίτρινες σου, τις λιλά σου, τις τιρκουάζ σου πιλέ μου, έτσι ωραίο χρώμα! Εν ανάγκη μαύρο; Σκεφτείτε το λλίο, να χρησιμοποιούσαμε διαφορετικά χρώματα για διαφορετικές καταστάσεις.

‘Ε πελλέ, έχω τις μπλε μου, πάω κανένα περίπατο στη θάλασσα.’

‘Φίλε μου έχω τις ροζ μου, περίμενε να πιάσω τηλέφωνο τη δική μου να δω τι κάμνει τζαι ψιλοπεθύμησα την.’

‘Φίλε μου έχω  τις καφέ μου. Πάω τουαλέτα.’

Χαχαχαχα το τελευταίο άρεσε μου. Καφέ μου. Τις καφέ μου. Τάχα για κακκά. Όι;

..Εντάξει πάμε παρακάτω.

Ο λόγος τέλος πάντων που έχω τις μαύρες μου εν ασήμαντος, έτο επιάσαν με τα υπαρξιακά μου σαν καθηστερημένη που είμαι. Τζαι χα-χα να ττουμπάρω πριν επειδή είχα άλλα στο νου μου. Οδηγούσα φορώντας τα αγαπημένα μου γυαλιά του ήλιου που ανακάλυψα σε μια μίνι ανασκαφή που πήρε χώρα στο δωμάτιο μου. Τα καημένα, ήταν κλεισμένα σε ένα παλιό κουτί παπουτσιών επειδή είχε κοπεί ο ένας βραχίωνας (το ένα «πόδι» απο τα 2 που τοποθετείται στο αφτί.) Ε, σαν μαστόρισσα που είμαι έπιασα την superglue τζαι ξανακόλλησα το, με το ζόρι, τζαι εφόρησα τα τζαι έξω της πόρτας!

Ο λόγος που ήταν να κάμω άξιταντ εν επειδή εσύνδεσα τα γυαλιά με κάποιον, ή κάποιους, που το παρελθόν.Ξαναβρίσκεις κάποιον που το παρελθόν σου, ο οποίος μεταφέρθηκε στο παρελθόν σου επειδή «έσπασε», επειδή «εχάλασε», επειδή τέλος πάντων εν σε εξυπηρετούσε όπως παλιά. Με λλίον κούντημα τζαι υπομονή «ξανακολλάς» τον. Με λλίην πίστη τζαι λλίην θέληση καταφαίρνεις να τον ξανακάμεις άξιο να σου προσφέρει τις υπηρεσίες που σου πρόσφερε πριν το κακό.

Τζαι τζαμέ συνηδητοποιώ πως εν καλά να θάφκεις τους ανθρώπους του παρελθόν σου, και όχι να τους πετάσσεις. Σαν τα γυαλιά. Εν τα πέταξα, τζαι έτο που τα ξαναήβρα τζαι ξανάκαμα τα να δουλέψουν.

Τζαι την ώρα που έβαλλα τελεία στη σκέψη μου, ξεκολλά ο βραχίωνας, τζαι ππέφτουν μου τα γυαλιά! Ο μισός σκελετός χαμέ, τζαι ο άλλος πάνω στα πόδια μου. Εε, τζαμέ καταλάβεις άλλα. Όσο σκληρά τζαι αν επροσπάθησες, το γυαλλί, ή ο άνθρωπος που προσπάθησες να σάσεις, εν είδη σπασμένος. Με τζίνο «το ζόρι» τζαι τζίνην την πίεση να τον σάσεις, απλώς εξανακόλλησες τον για λλίο, τζαι εν επόμενο να ξαναχαλάσει. Άρα άδικοι οι κόποι σου, άδικη τζαι η πίστη σου. Άρα πέταξε τα τζαι κανεί.

Είδα την πολλά Κάρυ που το Sex and the City α; Τζαι πάω στοίχημα το συγκεκριμένο άρθρο θεωρείται ήδη αποτυχία επειδή εν αναφέρω πορδές, σουτιέν και τις σταθερές μου μαλακίες. Αλλά ότι έχω πόιντ, έχω. Εν το αμφιβάλλει κανένας. Εχτός εσύ πίσω, στο βάθος που έδισες τα φρύδια σου τζαι απορείς. Όλα τα βλέπω και όλα τα ξέρω!

Βασικά εν τα ξέρω ούλλα. Περιπαίζω σας. Τίποτε ένιξέρω.

Τζαι στο θέμα ‘τίποτε ένιξέρω’, απαντώ σε μερικά ι-μέιλς:

Επιασα ένα μήνυμα εχτές, από τον Μ.Μ, σχετικά με το προηγούμενο μου άρθρο. Στο τέλος του μου συμπεριλαμβάνει και ένα:

ΥΓ: περιμένουμε με ενδιαφέρον να γράψεις όχι μόνο για τα ψέματα αλλά και για την ανοργασμικότητα #$%#@!

Ντάξει. Εν ένα θέμα που «βασανίζει» ας το πούμε ψυχολόγους, γιατρούς, άντρες και γυναίκες. Το θέμα της ανοργασμικότητας εν κάτι που εν μπορώ προσωπικά να αναπτύξω, αφού δεν έχω τις γνώσεις του. Τζαι είπα τζαι πριν, τίποτε ένιξέρω. Το μόνο που μπορώ να πω πως ξέρω για τούτο το θέμα εν ότι παίζουν διάφορα. Ψυχολογική κατάσταση, σωματική κατάσταση, η απόδοση του άλλου, εν ξέρω τζαι τι άλλο. Αν κάτσω να γράψω για τούτο το θέμα το μόνο που εννα μου φκει εν μπούρδες, τζαι εν νομίζω ναν μπούρδες που θέλεις να διαβάσεις. Εχτός αν εν τζίνο το ζητούμενο. Ε τότε εν άλλη κουβέντα! Οι μπούρδες εν η δουλειά μου.

Se diabazo apo to 2008 kai exo na sou po mpravo. Ekselixtikes arketa! I aporia moy einai: oti grafeis en alithia? E.C

Αγαπητή μου E.C, τι εννοείς; Αν οι εμπειρίες μου εν αληθινές; Και ναι και όχι. Αρέσκει μου να το παρακλάνω το θέμα. Είμαι παρακλάστρα. Αλλά εννα μου πεις, ούλλοι μας είμαστε παρακλάστρες. Στο ‘ούλοι μας’ εν γονείς, καθηγητές, πολιτικοί, μάστροι, μπαρμεν, κηπουροί. Ούλοι μας. Είμαστε. Παρακλάστρες. Το τόσο καμνουμεν το τόσο. Με το συμπάθιο. Τωρά αν εννοείς αν ότι γράφω ισχύει τζαι έτσι ένι, τούτο εν κάτι που το αποφασίζει ο καθένας προσωπικά. Για να τα γράφω σημαίνει πως πιστεύκω τα. Τωρά αν κουλιαντιρίζετε τον ίδιο νου με το δικό μου, ρισπέκτ.

…στο άρθρο ‘Ραντεβού’ έππεσες που το μάτι μου. θέλεις να πεις περνάς έτσι παράνοιες πριν βγεις με κάποιο; Χ.Γ

Χ.Γ. Εννεν προσωπική εμπειρία το ‘Ραντεβού’, δηλώνω το πως αποφεύγω τα ραντεβού. Εσύναξα τις σκέψεις κάθε γυναίκας τζαι έγραψα το μπλογκ. Εν το επέρασα ποτέ, εν πρόκειται να το περάσω ποτέ. Έγραψα το για να σας κάμω να γελάσετε. Όμως άλλην μου εδείξαν τζαι άλλην μας – τέλος του μπλογκ.