Αρχείο για γυαλια

Εννα τα’βρουμε

Posted in Uncategorized with tags , , , , , on Απρίλιος 12, 2011 by nikkisopinion

Γεια σας μωρά,
Έχασες τα γυαλιά του ήλιου σου. Είμαι σίουρη ότι υπάρχει στη ζωή στο τουλάχιστον ένας άνθρωπος που εννα σου κάμει τη διαφωτιστική ερώτηση: «Πού τα άφησες τελευταία φορά;» Η ερώτηση που λύνει κάθε απορία, η ερώτηση που μένει πάντα ρητορική επειδή εν βρίσκει απάντημα. Τα γυαλιά εν χασιμιά, άρα εσύ εν ξέρεις που τα ξαπόλησες, άρα εν μπορείς να απαντήσεις, άρα η απάντηση εξακολουθεί να αιωρείται. Προσπάθεια βοήθειας UNO – γιοκ αποτέλεσμα.

Μετά εν η άλλη προσπάθεια, μια καινούρια απορία από το συγκεκριμένο πάντα αυτό άτομο: «Προσπάθησε να θυμηθείς την ώρα που μπήκες σπίτι. Εμπήκες, έφκαλες τα, μετά;» Προσπαθείς να θυμηθείς. Θυμάσαι να ξεκλειδώνεις, θυμάσαι που κλείεις την πόρτα πίσω σου, θυμάσαι να τα πιάνεις από το κεφάλι σου και μετά.. Τίποτε. Αν τούτο το ‘μετά’ είχε εικόνα θα ήταν το σhονούι που πιάνει η τηλεόραση σου άμαν κάμνει κακοκαιρία. τζαι πετάσσεσαι που την καρέκλα που το απότομο και δυνατό ΤΣΣΣΣΣ που κάμνει. Τζίνο το σhονούι. Άρα προσπάθεια βοήθειας DOS – γιοκγιοκ αποτέλεσμα.

Ακολουθεί τρίτη προσπάθεια από το άτομο να σε βοηθήσει, αυτή τη φορά η πρακτική. «Άσε, εννα κοιτάξω να σου τα έβρω, να δούμε που τα ξαπόλησες, τηάνι.» Και το κυνήγι θησαυρού ξεκινά. Το άτομο σου αρχίζει να ψάχνει. Αλλά ο τρόπος που ψάχνει συνιστά πως εσύ είσαι σκύλος και όχι άνθρωπος. Κοιτάζει πίσω που καναπέδες, κάτω από σεντόνια, μέσα στο κουτί του καφέ, μέσα στις μαξιλαροθήκες… Κάποτε διαιρωτούμαι… την ώρα που χάψνει κάποιος πίσω που το κρεββάτι για γυαλιά του ήλιου, με ποιο σκεπτικό ψάχνουν τζαμέ; Επειδή εν νομίζω να μπήκα σπίτι τζαι να έχωσα τα γυαλιά μου τζαμέ, ή μες την μαξιλαροθήκη, ή μες το κουππί της ζάχαρης με τον πιο μυστικοπαθή και ύποπτο τρόπο με theme song το Eye of the Tiger ή το soundtrack του Ράμπο. Άρα ως συνήθως, προσπάθεια βοήθειας TRES – γιοκγιοκγιοκ αποτέλεσμα για εμφανέστατους λόγους.

Ε στο τέλος εννα βρεθούν τα γυαλιά, τζαι σίουρα εννα βρεθούν στους πιο λογικούς τόπους, τσέντα, αυτοκίνητο, και σε περιπτώσεις που είσαστε και οι 2 σας κρουσμένοι – πάνω στο κεφάλι σου ή περασμένα στη φανέλα σου.
Και για να τελειώσω το άρθρο – μια μικρή υπενθύμιση στον εαυτό μου και σε όποιον άλλον μπορεί να ταυτιστεί: άμαν μιλάς στο τηλέφωνο, κρατάς το. Μεν το γυρεύκεις, Νίκκη μου. Κρατάς το.

Ένα μεγάλο, έτσι για το γαμώτο

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on Απρίλιος 13, 2010 by nikkisopinion

Κάθομαι στην αυλή του Σκαραβαίου, με ένα αμερικάνο με γάλα και ζάχαρη, και ακούω το CD του κολλητού μου.

Ο κολλητός μου ο μαλάκας (αγαπώ σε Νίκο.) εκατάφερε να με μελαγχολήσει με τις μουσικές του επιλογές, ε τζαι είπα να κάτσω να ξαναγράψω σαν emo που νοιώθω. Μόλις με ρώτησε ο φίλτατος Χάρης ‘τί έχεις Νίκκη μου;’. Μισώ το άμαν με καταλάβουν. Όι πως είμαι τζαι η πιο άξια ηθοποιός του κόσμου, τζαι όι πως έκαμα τζαι υπεράνθρωπες προσπάθειες να κρύψω τα νεύρα μου, αλλά εν μου αρέσκει να καταλάβεται πότε έχω τις μαύρες μου.

Τι κουβέντα τζαι τούτη. ‘Έχω τις μαύρες μου.’ Τι σημαίνει ρε κουμπάρε ‘έσhεις τις μαύρες σου’; Μάλλον, γιατί να έσhεις τις μαύρες σου τζαι να μεν έσhεις τις κίτρινες σου, τις λιλά σου, τις τιρκουάζ σου πιλέ μου, έτσι ωραίο χρώμα! Εν ανάγκη μαύρο; Σκεφτείτε το λλίο, να χρησιμοποιούσαμε διαφορετικά χρώματα για διαφορετικές καταστάσεις.

‘Ε πελλέ, έχω τις μπλε μου, πάω κανένα περίπατο στη θάλασσα.’

‘Φίλε μου έχω τις ροζ μου, περίμενε να πιάσω τηλέφωνο τη δική μου να δω τι κάμνει τζαι ψιλοπεθύμησα την.’

‘Φίλε μου έχω  τις καφέ μου. Πάω τουαλέτα.’

Χαχαχαχα το τελευταίο άρεσε μου. Καφέ μου. Τις καφέ μου. Τάχα για κακκά. Όι;

..Εντάξει πάμε παρακάτω.

Ο λόγος τέλος πάντων που έχω τις μαύρες μου εν ασήμαντος, έτο επιάσαν με τα υπαρξιακά μου σαν καθηστερημένη που είμαι. Τζαι χα-χα να ττουμπάρω πριν επειδή είχα άλλα στο νου μου. Οδηγούσα φορώντας τα αγαπημένα μου γυαλιά του ήλιου που ανακάλυψα σε μια μίνι ανασκαφή που πήρε χώρα στο δωμάτιο μου. Τα καημένα, ήταν κλεισμένα σε ένα παλιό κουτί παπουτσιών επειδή είχε κοπεί ο ένας βραχίωνας (το ένα «πόδι» απο τα 2 που τοποθετείται στο αφτί.) Ε, σαν μαστόρισσα που είμαι έπιασα την superglue τζαι ξανακόλλησα το, με το ζόρι, τζαι εφόρησα τα τζαι έξω της πόρτας!

Ο λόγος που ήταν να κάμω άξιταντ εν επειδή εσύνδεσα τα γυαλιά με κάποιον, ή κάποιους, που το παρελθόν.Ξαναβρίσκεις κάποιον που το παρελθόν σου, ο οποίος μεταφέρθηκε στο παρελθόν σου επειδή «έσπασε», επειδή «εχάλασε», επειδή τέλος πάντων εν σε εξυπηρετούσε όπως παλιά. Με λλίον κούντημα τζαι υπομονή «ξανακολλάς» τον. Με λλίην πίστη τζαι λλίην θέληση καταφαίρνεις να τον ξανακάμεις άξιο να σου προσφέρει τις υπηρεσίες που σου πρόσφερε πριν το κακό.

Τζαι τζαμέ συνηδητοποιώ πως εν καλά να θάφκεις τους ανθρώπους του παρελθόν σου, και όχι να τους πετάσσεις. Σαν τα γυαλιά. Εν τα πέταξα, τζαι έτο που τα ξαναήβρα τζαι ξανάκαμα τα να δουλέψουν.

Τζαι την ώρα που έβαλλα τελεία στη σκέψη μου, ξεκολλά ο βραχίωνας, τζαι ππέφτουν μου τα γυαλιά! Ο μισός σκελετός χαμέ, τζαι ο άλλος πάνω στα πόδια μου. Εε, τζαμέ καταλάβεις άλλα. Όσο σκληρά τζαι αν επροσπάθησες, το γυαλλί, ή ο άνθρωπος που προσπάθησες να σάσεις, εν είδη σπασμένος. Με τζίνο «το ζόρι» τζαι τζίνην την πίεση να τον σάσεις, απλώς εξανακόλλησες τον για λλίο, τζαι εν επόμενο να ξαναχαλάσει. Άρα άδικοι οι κόποι σου, άδικη τζαι η πίστη σου. Άρα πέταξε τα τζαι κανεί.

Είδα την πολλά Κάρυ που το Sex and the City α; Τζαι πάω στοίχημα το συγκεκριμένο άρθρο θεωρείται ήδη αποτυχία επειδή εν αναφέρω πορδές, σουτιέν και τις σταθερές μου μαλακίες. Αλλά ότι έχω πόιντ, έχω. Εν το αμφιβάλλει κανένας. Εχτός εσύ πίσω, στο βάθος που έδισες τα φρύδια σου τζαι απορείς. Όλα τα βλέπω και όλα τα ξέρω!

Βασικά εν τα ξέρω ούλλα. Περιπαίζω σας. Τίποτε ένιξέρω.

Τζαι στο θέμα ‘τίποτε ένιξέρω’, απαντώ σε μερικά ι-μέιλς:

Επιασα ένα μήνυμα εχτές, από τον Μ.Μ, σχετικά με το προηγούμενο μου άρθρο. Στο τέλος του μου συμπεριλαμβάνει και ένα:

ΥΓ: περιμένουμε με ενδιαφέρον να γράψεις όχι μόνο για τα ψέματα αλλά και για την ανοργασμικότητα #$%#@!

Ντάξει. Εν ένα θέμα που «βασανίζει» ας το πούμε ψυχολόγους, γιατρούς, άντρες και γυναίκες. Το θέμα της ανοργασμικότητας εν κάτι που εν μπορώ προσωπικά να αναπτύξω, αφού δεν έχω τις γνώσεις του. Τζαι είπα τζαι πριν, τίποτε ένιξέρω. Το μόνο που μπορώ να πω πως ξέρω για τούτο το θέμα εν ότι παίζουν διάφορα. Ψυχολογική κατάσταση, σωματική κατάσταση, η απόδοση του άλλου, εν ξέρω τζαι τι άλλο. Αν κάτσω να γράψω για τούτο το θέμα το μόνο που εννα μου φκει εν μπούρδες, τζαι εν νομίζω ναν μπούρδες που θέλεις να διαβάσεις. Εχτός αν εν τζίνο το ζητούμενο. Ε τότε εν άλλη κουβέντα! Οι μπούρδες εν η δουλειά μου.

Se diabazo apo to 2008 kai exo na sou po mpravo. Ekselixtikes arketa! I aporia moy einai: oti grafeis en alithia? E.C

Αγαπητή μου E.C, τι εννοείς; Αν οι εμπειρίες μου εν αληθινές; Και ναι και όχι. Αρέσκει μου να το παρακλάνω το θέμα. Είμαι παρακλάστρα. Αλλά εννα μου πεις, ούλλοι μας είμαστε παρακλάστρες. Στο ‘ούλοι μας’ εν γονείς, καθηγητές, πολιτικοί, μάστροι, μπαρμεν, κηπουροί. Ούλοι μας. Είμαστε. Παρακλάστρες. Το τόσο καμνουμεν το τόσο. Με το συμπάθιο. Τωρά αν εννοείς αν ότι γράφω ισχύει τζαι έτσι ένι, τούτο εν κάτι που το αποφασίζει ο καθένας προσωπικά. Για να τα γράφω σημαίνει πως πιστεύκω τα. Τωρά αν κουλιαντιρίζετε τον ίδιο νου με το δικό μου, ρισπέκτ.

…στο άρθρο ‘Ραντεβού’ έππεσες που το μάτι μου. θέλεις να πεις περνάς έτσι παράνοιες πριν βγεις με κάποιο; Χ.Γ

Χ.Γ. Εννεν προσωπική εμπειρία το ‘Ραντεβού’, δηλώνω το πως αποφεύγω τα ραντεβού. Εσύναξα τις σκέψεις κάθε γυναίκας τζαι έγραψα το μπλογκ. Εν το επέρασα ποτέ, εν πρόκειται να το περάσω ποτέ. Έγραψα το για να σας κάμω να γελάσετε. Όμως άλλην μου εδείξαν τζαι άλλην μας – τέλος του μπλογκ.