Αρχείο για ατυχία

Το μάτιν της νίκκηςοππίνιον

Posted in Uncategorized with tags , , , , on Απρίλιος 3, 2012 by nikkisopinion

Γεια σας μωρά,

Πιστεύκετε στο μάτι; Εγώ πάντως εν επίστευκα , ώσπου τζαι ανακάλυψα ότι, όι μόνο υπάρχει το μάτι, αλλά είμαι τζαι φορέας. Εφοήθηκα με υπέρ αρκετά τον τελευταίο ένα μήνα, χα-χά να σκοτώσω τζαι άνθρωπο! Σήμερα εννα σας διηγηθώ 2-3 ιστορίες, τζαι αν θέλετε ξαναμιλάτε μου, αν θέλετε ξαναδιαβάστε με, πάντα με δική σας ευθύνη.*

Είχα πάει μια εκπαιδευτική εκδρομή με το πανεπιστήμιο στα τέλη του Γενάρη, στις Αγγλίες, συγκεκριμένα στο Λάντον.

Συνάμενοι κουνάμενοι, η παρέα των 3 που εκάμαμε (κλικκώσαμε, για να είμαι ειλικρινής) σε ένα κλασσικό κόκκινο λεωφορείο να πηγαίνουμε σπίτι μετά από μια μέρα γεμάτη μουσεία, γκαλερί και πεζούνι. Μα ΠΟΛΛΥΝ πεζούνιν. Οι λεωφορειατζίες στην Αγγλία, για όσους εν το ξέρουν/προσέξαν, εν πελλοί. Εν οι ταξιτζίες της Κύπρου, που νομίζουν ότι εν οι βασιλιάδες των δρόμων και του τιμονιού. Που λέτε, εγώ και άλλοι 2 στο μπας, Cypriots in Landan, και πολύ τουρίστες, να στεκόμαστε ακριβώς δίπλα που τον λεωφοριατζή επειδή περιμέναμε να μας πει ”Here you are guys”, και μπροστά ένας ποδηλάτης να προχωρά με μανία επειδή το λεωφορείο μας ήταν (excuse my French) μεσ’ τον κώλο του.

Τζαι ανοίω το στόμα μου: «ΕΤΟΝ ΚΑΤΩ, ΕΦΚΙΚΑΜΕ ΠΟΥ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΕΤΟ!». Εν αστείο που ήθελα να κάμω η καημένη. Εν περνούν 5 δευτερόλεπτα με το ρολόι, ο ποδηλάτης διά πάνω σε έναν άλλο ποδηλάτη που επροχωρούσε προς το μέρος μας τζαι ππέφτει μπροστά που το λεωφορείο. Φάτσα πρώτη, έππεσε με το ρουθούνι που λέμε. Το ρεντ μπας παλλουκώννει τα κανονικά, τζαι ούλλοι οι Εγγλέζοι βάλλουν το χέρι μπροστά που το στόμα τζαι ακούται ένα “OH MY GOODNESS!”. Τζαι οι 3 οι φτήριες οι Κυπραίοι εβάλαν το χέρι μπροστά που το στόμα τζαι αρκέψαν εναν χάχανο τζαι έναν πανικό. Μετά ακολουθήσαν τα κακόγουστα σχόλια σε τύπου «ανάγωγοι τουρίστες», «αναίσθητοι», «τί εν το πρόβλημα τους;», αλλά εμείς ατού.

Το δεύτερο συμβάν έγινε στο πανεπιστήμιο, όπου ένας φίλος έτρωε με μανία το sandwich που παράγγειλε λεπτά πριν που την καφετέρια. Πάνω στην κουβέντα προσέχω πως το sandwich σιγά σιγά εξαφανιζόταν, τζαι έμεινε το τελευταίο κομμάτι, το πουκατινό τέλως πάντων. «Αμάνα μου, τζα εν το καλλύττερο κομμάτι ρε τρελλό μου, ζηλέυκω!», λαλώ. Ανοίγει το στόμα του χαμογελώντας, πετάσσει μου τζαι ένα ‘ξέρω το!’, τζαι σταματά. Τζαι μετά αρχίζει τζαι τραβά σιγά σιγά μιαν πανέμορφη, μακριά, κατακόκκινη τρίχα που το ‘καλύτερο κομμάτι’. Εν μου εξαναμίλησε που τζίνην την μέρα.

Το τρίτο συμβάν έγινε σε μια έκθεση που είχαν κάμει οι καθηγητές, και η ίδια αγία τριάδα πάει κοκκετταρισμένη να δώσει ένα άλφα παρόν. Εγώ και το άλλο μέλος αποφασίσαμε να βάλουμε ψηλά, τακκούνια στην καθαρεύουσα. «Πρόσεχε καλή μου», αρχίζω να λαλώ, «τζαι εν πολλά περίεργο το έδαφος». Αμέσως μια πανέμορφη στραβοποδαριά ακολουθά τζαι χα-χά να γίνει η τριάδα διάδα. Η φίλη όσον τζαι πρόλαβε να μεν γίνει ένα με το ΄περίεργο έδαφος’, όσον τζαι πρόλαβε να μεν ππέσει τζαι τζίνη σαν τον παρέα – με το ρουθούνι.

Το τέταρτον και τελευταίο συμβάν έγινε στην ίδια έκθεση που εκάμαν οι καθηγητές μου, μετά που τον παρολίγον θάνατο της φιλενάς με τα τακούνια. Με το έμπα της έκθεσης το πρώτο έργο που αντίκρυζες ήταν ενός από τους αγαπημένους μου καθηγητές, και για χάρη της ανωνυμίας θα τον ονομάσω ‘ο Λεμεσιανός’. Το έργο του Λεμεσιανού που λέτε, ήταν καταπληκτικό. Ήταν ένα απο τα αγαπημένα μου έργα στην έκθεση, τυπωμένο σε πλαστικό, αρκετά μεγάλο έργο, με τέλειο design τζαι σκεπτικό. Βρίσκω τον Λεμεσιανό να κάμνει σόσιαλαϊζ με θεατές τζαι αμέσως πάω πάνω του να τον συγχαρώ για το ταλέντο που έδειξε με το πλαστικό του πόστερ. «Λεμεσιανάκι εν τέλειο, εν το αγαπημένο μου, έτσι πολλά ηλικρινά», λαλώ του.
Τζαι μπάμ.
Απόλυτη σιωπή στην γκαλλερί, ούλλοι να γυρίζουμε δεξιά αριστερά να δούμε τί έγινε. Τζαι τζαμέ, χαμέ, στη θέση του πλαστικού πόστερ, κείταιται το πλαστικό πόστερ σε κομμάθκια, τζαι 100 μάθκια γουρλώνουν. Όπως φαίνεται το καρφί που στήριζε το έργο στον τοίχο έσπασε, έλυσεν, ένιξερω. Πάντως εν το ακούμπησεν πλάσμα. Ο Λεμεσιανός αμέσως γυρίζει, λαλει μου «Νικολέττα, αύριο στο μάθημα θα μπεις της τάξης, θα πεις το Πάτερ Ημών τρεις φορές, τζαι μετά θα κάτσεις», τζαι επίεν να δει το πρόβλημα. Που εν ήταν κάτι συγκεκριμένο, μόνο το μάτιν μου το μαυριδερό. Άρα έφταια. Άρα;

Άρα το πόρισμα είναι ότι είμαι φορέας. Έχω μάτι.
Φιλιά.

*Διαβάστε υπεύθυνα.

Advertisements