Συγγνώμη;;;

Γεια σας μωρά,

Εν ξέρω για σας, αλλά όποτε μου λαλεί κάποιος «Κράτα μου τη θέση μου» πιάνει με ένας πανικός. Εν μια δουλειά που πρέπει να κάμεις σαν χάρη προς τον/την φίλο/η σου που ξέρεις στα σίουρα πως θα σε βάλει σε δύσκολη θέση.

Επειδή ξέρεις πως κατά τη διάρκεια των 5-10 λεπτών που είσαι υπεύθυνος για την πολυπόθητη θέση, ΚΑΠΟΙΟ πλάσμα του Θεού εννα έρτει να την διεκδικήσει με ένα ευγενικό «Συγγνώμη, θέλεις την καρέκλα;». Τζαι τότε εν η ώρα που εσύ είσαι τζίνη η σhύλλα που λαλεί «Ναι, σόρυ!», τζαι προσπαθείς να δείξεις γλυκιά και ευγενική, αλλά ξέρεις πως ο άλλος σκέφτεται τη λέξη «Μαλάκω.»

Αν τούτο δεν γίνει, θα παιχτεί το άλλο σενάριο, που το πλάσμα του Θεού εννα έρτει χωρίς πολλά πολλά τζαι θα νικήσει την καρέκλα πριν προλάβεις να ανοίξεις το στόμα σου. Εν το άνοιξες είτε επειδή ήρτε σου που το πούποτε, είτε το παρουσιαστικό του φκάλλει σου την ανάγκη να μεν κόψεις κουβέντα, είτε επειδή αντρέπεσουν. Τέλος πάντων, η θέση επίε επειδή εσύ εν αντιπετώπισες το πρόβλημα (που σε τούτη την περίπτωση ονομάστηκε ‘το πλάσμα του Θεού’). Μετά όμως; Μετά έρκεται η ώρα που ο φίλος/η φίλη σου επιστρέφει που την 5λεπτη απουσία τζαι η καρέκλα πούποτε. Τζίνην την αντιμετώπιση εν την γλυτώνεις.

«Ρε Νίκκη εν σου είπα να μου κρατήσεις την καρέκλα;»
Ε τί λαλείς τζίντην ώρα; Ψέματα, τί άλλον να πεις;
«Ρε ήταν πολλά αγενής, έκαμεν μου ολόκληρο καφκά για την καρέκλα, νομίζω κάμνει ντραγκς, ήταν να με δέρει τζαι έδωσα του την, promise!»

Αλλά σοβαρά τωρά, είμαι που τους ανθρώπους που κωλώνουν, όι μόνο να παν κόντρα σε αγνώστους, αλλά και τα πιο απλά πράματα, πράματα σαν να ζητήσουν οδηγίες για κάπου ασπούμε. Προτιμώ να τηλεφωνώ σε κάποιο γνωστό μου για να μπει στο Google Maps παρά να ενοχλήσω κάποιον τυχαίο περαστικό. Πρώτα πρώτα ξέρω πως τζίνα τα 2 λεπτά που εννα μου εξηγά εγώ εν θα μπορώ να συγκεντρωθώ στο τί μου λαλεί επειδή εννα σκέφτομαι άλλα των άλλων, σε στυλ:
«Τί ωραία τσάντα, πάω στοίχημα εν ακριβή. Φαίνεται ακριβή, εν το συζητώ. Τζαι το ρολόι της, αμάααν. Θέλω ρολόι. Ετέλειωσε, μόλις μου εξηγήσει να πιάσω τη μάμμα τηλέφωνο να πάμε να πιάσουμε ρολόι.»
Αν όντως όμως καταφέρω τζαι συγκεντρωθώ τζίνα τα 2 λεπτά, αμέσως μετά το «Ευχαριστώ» που εννα της πω, εννα σκεφτώ «Αν τα ‘βρω σφύρα μου κλέφτικα». Τζαι να σε παρακολουθεί μετά που περπατάς προς την κατεύθυνση που σου έδωσε τζαι να φωνάζει: ‘ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΌΙ ΠΟΥ ΤΖΑΜΕ!’.

Ούτε να το σκέφτομαι! Πιάνει με ένα ρίγος, που τζίνα που σε πιάνουν άμαν θυμάσαι τζίνο το απόγευμα που εφόρες φούστα τζαι έππεσες χαμέ που τα σκαλιά του Σκαραβαίου. Τζίνα τα ρίγη που σε κάμνουν να κάμνεις την πιο αντι-ελκυστική φάτσα. Τζίνα τα ρίγη.

Φιλιά, επεθύμησα σας!

Advertisements

3 Σχόλια to “Συγγνώμη;;;”

  1. I don’t want to live on this planet anymore….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: