Εννα τα’βρουμε

Γεια σας μωρά,
Έχασες τα γυαλιά του ήλιου σου. Είμαι σίουρη ότι υπάρχει στη ζωή στο τουλάχιστον ένας άνθρωπος που εννα σου κάμει τη διαφωτιστική ερώτηση: «Πού τα άφησες τελευταία φορά;» Η ερώτηση που λύνει κάθε απορία, η ερώτηση που μένει πάντα ρητορική επειδή εν βρίσκει απάντημα. Τα γυαλιά εν χασιμιά, άρα εσύ εν ξέρεις που τα ξαπόλησες, άρα εν μπορείς να απαντήσεις, άρα η απάντηση εξακολουθεί να αιωρείται. Προσπάθεια βοήθειας UNO – γιοκ αποτέλεσμα.

Μετά εν η άλλη προσπάθεια, μια καινούρια απορία από το συγκεκριμένο πάντα αυτό άτομο: «Προσπάθησε να θυμηθείς την ώρα που μπήκες σπίτι. Εμπήκες, έφκαλες τα, μετά;» Προσπαθείς να θυμηθείς. Θυμάσαι να ξεκλειδώνεις, θυμάσαι που κλείεις την πόρτα πίσω σου, θυμάσαι να τα πιάνεις από το κεφάλι σου και μετά.. Τίποτε. Αν τούτο το ‘μετά’ είχε εικόνα θα ήταν το σhονούι που πιάνει η τηλεόραση σου άμαν κάμνει κακοκαιρία. τζαι πετάσσεσαι που την καρέκλα που το απότομο και δυνατό ΤΣΣΣΣΣ που κάμνει. Τζίνο το σhονούι. Άρα προσπάθεια βοήθειας DOS – γιοκγιοκ αποτέλεσμα.

Ακολουθεί τρίτη προσπάθεια από το άτομο να σε βοηθήσει, αυτή τη φορά η πρακτική. «Άσε, εννα κοιτάξω να σου τα έβρω, να δούμε που τα ξαπόλησες, τηάνι.» Και το κυνήγι θησαυρού ξεκινά. Το άτομο σου αρχίζει να ψάχνει. Αλλά ο τρόπος που ψάχνει συνιστά πως εσύ είσαι σκύλος και όχι άνθρωπος. Κοιτάζει πίσω που καναπέδες, κάτω από σεντόνια, μέσα στο κουτί του καφέ, μέσα στις μαξιλαροθήκες… Κάποτε διαιρωτούμαι… την ώρα που χάψνει κάποιος πίσω που το κρεββάτι για γυαλιά του ήλιου, με ποιο σκεπτικό ψάχνουν τζαμέ; Επειδή εν νομίζω να μπήκα σπίτι τζαι να έχωσα τα γυαλιά μου τζαμέ, ή μες την μαξιλαροθήκη, ή μες το κουππί της ζάχαρης με τον πιο μυστικοπαθή και ύποπτο τρόπο με theme song το Eye of the Tiger ή το soundtrack του Ράμπο. Άρα ως συνήθως, προσπάθεια βοήθειας TRES – γιοκγιοκγιοκ αποτέλεσμα για εμφανέστατους λόγους.

Ε στο τέλος εννα βρεθούν τα γυαλιά, τζαι σίουρα εννα βρεθούν στους πιο λογικούς τόπους, τσέντα, αυτοκίνητο, και σε περιπτώσεις που είσαστε και οι 2 σας κρουσμένοι – πάνω στο κεφάλι σου ή περασμένα στη φανέλα σου.
Και για να τελειώσω το άρθρο – μια μικρή υπενθύμιση στον εαυτό μου και σε όποιον άλλον μπορεί να ταυτιστεί: άμαν μιλάς στο τηλέφωνο, κρατάς το. Μεν το γυρεύκεις, Νίκκη μου. Κρατάς το.

Advertisements

2 Σχόλια to “Εννα τα’βρουμε”

  1. epethimisa se ilithia hahaha xx

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: