Έλειψα, αλλά γύρισα

Αρκετά (2-3) τα ‘Μα πού είσαι;!’ και ‘Πού εχάθηκες;!’ κόμεντς και ιμέιλς που πήρα από αρκετούς (2-3) από εσάς.

Πρώτα απ’όλα.. Χρόνια πολλά, χρόνια τζαι ζαμάνια!
Η απουσία μου που μάλλον δεν σας έγινε αισθητή επειδή ας το πάρω απόφαση, χεστήκατε, τελειώνει εδώ.
Έκαμα τόσα πράματα τούντες μέρες που πολύ απλά δε μπορώ να μη γράψω κάτι. Απόκτηση ενός τετράποδου γιου, επίσκεψη στις Αγγλίες, μελέτη της ζωής φοιτήτριων, και πολλά άλλα, με έκαναν να πεθυμήσω τσας το μπλόγκ που αμέλησα. Ε, αφού εμπήκα μεσα στο Facebook, να μεν μπω να γράψω τίποτε τζαι δαμέσα;

Τζαι τωρά που ανάφερα το Φατσοβιβλίο.. Μα τι εν τούτη η κατάσταση μαζί του;
Ως τζαι η μάμμα της ξαδέλφης της αισθητικού τζίνης που κάμνει πόρτα στο Cabrio εν μέσα, τζαι έσhει μου τζαι 102 ‘φίλους’. Ως τζαι ο Κουρτελλής έκαμε!
Πλέον όλοι πρρρρέπει να έχουν ένα προφίλ στο Φατσοβιβλίο, να ταπελλώσουν πρόσωπα που βρίσκονται σε μια φωτογραφία, να πασάρουν ‘Applications’ με τα πιο άκυρα θέματα, να γράψει ο ένας στον ‘τοίχο’ του άλλου, να γίνεται ένα μπάχαλο γενικά.
Το τοπ εν το ’status’, που οι λόγοι για να γράψεις κάτι είναι οι εξής:
1) Βαρκέσε, εν έσhεις τίποτε να κάμεις αλλά έσhεις 100 φίλους ον-λάιν από τους οποίους εν σου μιλά κανένας. Γράφεις κάτι στο status σου πέρκι το δει κανένας τζαι σε θυμηθεί.
2) Μέσα στους ον-λάιν φίλους σου εν κάποιος/α που σου αρέσκει. Γράφεις κάτι στο status σου πέρκι το δει τζαι σε θυμηθεί.
3) Εν μέσα ο/η πρώην σου τζαι θέλεις να του/της την σπάσεις. Γράφεις κάτι στο status σου σαν: ‘eperacame telia pcec moro mmmmxxx’ πέρκι το δει.
Εσκεφτήκατε να είχαμε status στην πραγματική μας ζωή; Σκεφτείτε λίο τη φάση.
Να περπατάς ανάμεσα που κόσμο, να φκάλλεις έξω την τουτούκα τζαι να φωνάξεις:
‘Γεια σας φίλοι, συγγενείς και άκυροι που σας έχω σαν φίλους στο Φέιςπουκ. Απλώς ήθελα να σας ενημερώσω ότι ‘απ’την ζωή μου είσαι απών έι και λοιπόν’, είμαι άρρωστος, είμαι φορέας έχω ΑΠΟΕΛ. Ευχαριστώ.’

Αλλά ας συγκεντρωθώ στα θέματα που προ-ανάφερα.
Αν δεν έχετε σκύλλο – μεν πιάσετε, και αν έχετε – καταλαβαίνω τον πόνο σας. Είναι κάτι λέρες, μα κάτι λέρες. Το 3ων μηνών τέρας μου εν άφησε γωνιά για γωνιά μεσ’το σπίτι που να μεν εγκαινίασε με το κάτουρον του. Δηλαδή όποτε με δει να αφήνω τον φλόκκο που τα χέρια μου, ξανακατουρά μου! Έτσι για το γαμώτο, έτσι γιατί περίεργα την είδε!
Να βρίσκει το παννίν του που εν χαμέ για πισσάκια κακκάκια κτλπ, αλλά να τα κάμνει ΔΙΠΛΑ.
Να καταλάβει το ‘Φαϊ?? Θέλεις φαγάκι;;’, αλλά να μεν καταλάβει το ‘Οχι’.
Να του διας πατσούι; Να σε ακκάνει νομίζοντας γυρεύκεις παιχνίδι.
Να τον πέρνεις περίπατο; Να προσπαθεί να σε σύρει χαμέ με το να μπλέκετε μεσ’τα πόθκια σου.
Μα να κάτσεις να φάεις με την ησυχία σου τζαι τζίνος να έφαε πριν 10 λεπτά; Να θέλει τζαι το δικό σου.
Τζαι φανταστείτε τούτα ούλλα τα κακά, άμαν του θυμώνω να του λαλώ: ‘ΛΑΜΠΡΟ.’
Μάλιστα. Λάμπρος. Το σκύλλο μου τον λένε Λάμπρο. Όνομα και πράμα. Πράμα 1 κιλό με τα μαλλιά, που οι λάντες του άμαν μου τα ξαπωλά εν πιο μεγάλες που εκείνον. Ο δαίμονας!

Το να πάω Αγγλία για 10 μέρες ήταν η απαραίτητη απόδραση. Η επίσκεψη που έκανα στην κολλητή μου και στις συμφοιτήτριες της ήταν ό,τι χρειαζόμουν για να μην μου γυρίσει τζαι φάω τον Λάμπρο.
Φοιτήτριες θεωρούνται, τζεγκένισσες ειναι. Είναι να μην τις παρατηρήσεις για 10 ολόκληρες μέρες. Η μια μέρα είναι ολόιδια με την προϊγούμενη, απλώς υπάρχει μια διαφορά στις καθημερινές εξόδους, στα events.
Η μέρα ξεκινά. Οι κοκόνες κοιμούντε μέεεχρι, και ξυπνούν επειδή μια από τις 6 θα ξυπνήσει τζαι θέλει παρέα, άρα θα αρχίσουν τα τηλεφωνήματα στα εξτένσιονς τους. Θα σηκωθούν μαξ 2, οι υπόλοιπες είτε έχουν κατεβασμένο το τηλέφωνο, είτε εγυρίσαν πλευρό.
Όταν είναι στο πόδι ΚΑΙ οι 6, 7 μαζί μου, θα συναχτούν όλες σε ένα δωμάτιο 3×2, και θα αρχίσει το κλασσικό γυναικίο μουρμουρκό.
“Εν με θέλει. Εν με θέλει νοιώθω το.”
“Μα ποιος νομίζει ότι ένι; Εννα μου ταϊσει χυλόπιττα! Ο πασhής!”
“Παναγία μου οι κρέμες μου! Πού εν οι κρέμες μου!??!?!”
“Ρε εννα φορέσεις το φορεματάκι σήμερα? Θέλω να το βάλω εγώ”
Και γενικά θα κλάνει η μια μετά την άλλη. Μεταφορικά αλλά ΚΑΙ κυριολεκτικά. Μιλώ σου δεν εξανάδα έτσι τάντζισσες κοπελλούες. Τζαι να προειδοποιούν τζόλας!
“Ρε. Εννα κλάσω.”
“Κοπέλλες σόρυ, αλλά πρέπει να κλάσω.”
“ΑΜΑΝΑ ΜΟΥ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΦΙΕΝ ΜΟΥ ΠΟΡΤΟΣ. Παιθκιά, κατίσhι σας.”
“Ωπ! Ελάτε μυριστείτε! Αμάνα μου, εν vintage, VINTAGE!!”
Και μετά απο αυτήν την παρένθεση, πάμε στο φαϊ. Εν κολλά, ξέρω το, αλλά πάμε στο φαϊ.
Λιτό, απλό, βασικά μακαρόνια. Το πολλύν πολλύν να μαγειρέψουν κανένα ντελίβερυ.
Μετά στα clubs, η κατάσταση εν η ίδια. “SHOTS!” η μια, “shots!!!!” η άλλη, γίνονται φέσι, τζαι αύριο πάλε! Αναγκαίο να σας πω ότι κατά την δεκαήμερη διαμονή μου μαζί τους δεν επάτησαν ούτε και μια σε μάθημα, αλλά έννοια σου.

Οι 10 μέρες χωρίς οικογένεια στην Αγγλία εβάλαν μου σκέψεις στο νου. Σήμερα, για παράδειγμα ήμουν μαζί με τον Γιώργο μου να δούμε την οικογένεια Μανόλη (ρισπέκτ). Όπως καθόμαστε στο τραπέζι εγώ, ο Γιώργος, η κα.Μανόλη και η κόρη της, ετών 17, η κα.Μανόλη προσέχει κάτι τζαι αρκεύκει της κόρης!
- Μα τι κάμνεις τζαμε??!
- Τι κάμνω;
- Μεν τρώεις τα νύσhα σου!
Η κόρη γυρίζει αργά πάνω μου, και με ένα τουπέ ομολογά:
- Τί σου είναι να μένεις ακόμα με τους γονιούς σου, α? Αν ήμουν Αγγλία όμως εγώ τωρααααά, με παρατήρηση θα έτρωα για τα νύσhα μου, με τίποτε! Τι θέλεις μάμμα, α? Εν τα δικά σου νύσhα που τρώω! Δε με! Τρώω τα! Τζαι μάντεψε, έχω ΔΕΚΑ που τούτα, τζαι θα φάω ΤΖΑΙ τα δέκα!
Όντως, η έλλειψη γονιών σου αφήνει την πλέον ελευθερία. Σαν τις κορούες που επισκέφτηκα. Ξυπνούν όποτε θέλουν, παν μάθημα όποτε θέλουν και ΑΝ το θέλουν, τρων ότι θέλουν τζαι ΑΝ έχουν τζαι τίποτε να φαν, τζαι κακά τα ψέματα, κλάνουν τζαι όποτε θέλουν.

Σε μια φάση εγώ έπρεπε να φύω που την Αγγλία, και θα ήταν η πρώτη μου φορά που θα ταξίδευα μόνη μου. Τέλλεια μόνη μου όμως. Ο Τζον, ο προσωπικός μας ταξιτζής στην Αγγλία (παραμένω πιστή στις αξίες μου α) επήρεν με στο αεροδρόμιο 45 λεπτά μακριά που το σπίτι μου, επήρεν με να κάμω check in τζαι επήρεν με τζαι στο σωστό gate μετά. Μόνη μου τωρά να περπατώ μεσα στο αεροδρόμιο. Μια Κυπραία μεσα σε τόσους ασπρουλιάρηδες.
Σε μια φάση γυρίζω τζαι βλέπω 30 16χρονους να περπατουν που πίσω μου, τζαι actually εμοιάζαν Κυπραίοι. Είπα να μεν πω τίποτε μπας τζαι γίνουμε ρεζίλι πάλε. Απλώς έκοψα το βήμα μου για να μου κοντέψουν για να ακούσω τι γλώσσα εμιλούσαν, τζαι τύχη βουνό; Ελληνικά.
Ήταν 16χρονοι καλαμαράες! Γκρουπ, μια τάξη λυκείου βασικά που εκάμαν τριπ στην Αγγλία. Ήμουν έτοιμη να πω: ‘ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΠΑΤΡΙΩΩΩΩΤΤΤΤ!!!’ αλλά το αυτί μου έπιασε κάτι:
‘Ισπανίδα είναι ρε παιδί μου!’
‘Ε, κοπελιά, you Spain?’
‘Ιταλίδα μπορεί!’
Είπα να περιμένω αλλο λλιο για καμιά στιγμή κόζι, να γελάσω τζαι γω, να ντραπούν λλίο τζίνοι, να έσhει action. Ε μόλις ακούω το: ‘Καλησπέρα μάνα μου’, γυρίζω και με την πιο μοντελλίστικη μου φωνή απαντώ: Καλησπέρα.
Όι έππεσεν η μασέλλα τους, κάτι άλλο! Τελικά με στο ίδιο αεροπλάνο ήμασταν, με να συνεννοηθώ εν τα εκατάφερα επειδή αππωθήκαν, με γρήγορα βήματα, ίσια πλάτη και έξω στήθος την έκανα.

Οι φίλες μου είπαν μου: ‘εννα τα ‘βρεις κόρη μου μεν μου αγχώνεσε΄, αλλά εγώ ήμουν σίουρη θα κατέλειγα Κρήτη ή καμια Γκουαντεμάλα. Έννοια σου. Όι μόνο ήβρα το σωστό gate, όι μόνο ήβρα το αεροπλάνο, έφερα εγώ το αεροπλάνο σπίτι!
Η αεροσυνοδός είδεν με να κάθομαι μόνη μου, χωρίς διπλανούς, ήμασταν τζαι 50 πλάσματα μόνο στο αεροπλάνο, έκατσε δίπλα μου. Κυρία Κούλλα στο όνομα, Κούλλα και στην καρδιά! Μετά που καμια ώρα πτήσης, ρωτά με η Κούλλα αν εξαναπία σε πιλοττήριο, είπα όχι, σηκώνει με τζαι ισhώσαμε να πάμε. Έκατσα σαν τρίτη συνοδηγός, τζαι έλειψα τζαι ένα πακέτο τσιγάρα. Μα να πιω τσιγάρο σε αεροπλάνο; Το όνειρο μου!
Το σκηνικό στο πιλοτήριο ήταν κατά την άποψη μου πολλά άκυρο. Ο καπετάνιος εδιάβαζε τη ΣΗΜΕΡΙΝΗ τζαι ο co-captain ενα ελληνικό κόμικ του Λούκυ Λουκ. 2 άντρακλες 40 χρονών, όπως τα μωρά. Ήταν κάπως ώρες ώρες, ε τζαι ‘κούκλα μου’ τζαι ‘φοάτε το μωρό;;’ τζαι αααα, ουυυ, αλλά μετα πρέπει να με φοηθήκαν επειδή πρέπει να τους επαρανόησα με ζώδια τζαι ωροσκόπους.

Αλλά τέλος καλό, όλα καλά.

Να σας ενημερώσω πως απο βδομάδας θα γράφονται τα μπλογκς κανονικά όπως παλιά, άρα κατίσhι σας, και να σας ενημερώσω πως γυρεύκω καινούρια θέματα και κους-κους, αρρα ούρρου ιστορίες.
Σας ευχαριστώ, γεια σας.