Φωτογραφίες

Χαιρετώ το λαό μου. (δαμέ εν η φάση που κάμνουμε μαζί το κύμμα, ωπ!)

Επειδή εν μπορώ να σκεφτώ πως να αρχίσω το θέμα μου σήμερα, εννα το αρκέψω απότομα. Έτσι μπαμ-μπαμ.

Ούλλοι μας έχουμε τις εξόδους μας. Εννα μαζευτεί η παρέα, εννα πάμε έξω εννα πιούμε, εννα τραγουδήσουμε, εννα, εννα, εννα.
Πάντα εννα έσhει τζίντον ένα, τζίντην μια, που εννα πει:
‘Ατε, φωτογραφίαααα! Συναχτείτε ούλλοι! Έλα κοντά ρε Αντρέα!’

Μετά που σhίλια βάσανα τζαι ταλαιπωρίες θα τα καταφέρει να τους βάλει τον Αντρέα τζαι ούλλους σε μια ωραία σειρά τζαι θα λαλει:
‘Έεενα, δύυυο, οκκέι!’
Μετά θα δει την φωτογραφία να δει αν όλα είναι μια χαρά, τζαι τις παραπάνω φορές (τούτο συμβαίνει πολλά μαζί μου) εννα γίνει το εξής:

‘Τώρα να δούμε τί εφκάλαμε… Άτε ρε Νίκκη σταμάτα να κάμνεις τζίντην φάτσα!’
..Ποια φάτσα… Εγώ απλώς επόζαρα..
‘Παιθκιά, ελάτε αλλο μια επειδή η Νίκκη επίε να το παίξει αστεία με το να κάμνει φάτσα βιαστή.’
.. Φάτσα βιαστή; Ξέρω τζαι κάμνω έτσι πράμα;
‘Άτε, άτε! Ξανά! Έεενα, δδύυυ… Ρε Νίκκη κόψε το!’
Μα τι σκατά κάμνω τέλος πάντων! Εν η φάτσα μου Κύριε ελέεισον!
‘Τελευταία φορά, όπως φκει. Ένα, δύυυο, ΟΚΚΕΙ! Τώρα να την δούμ… Άτε ρε Νίκκη ουφφουΟΟΟΥΥΥ…’
.. Ουυυ εσhέξιξης ρε Μαρία!
Μετά βλέπω τη φωτογραφία τζαι εν μπορώ να δω την φάτσα βιαστή που τάχα φκάλλω, βλέπω απλώς εμένα να γελώ, μια κανονική φωτογραφία.

Όποτε βλέπει η παρέα τις φωτογραφίες, σε κάθε μια εννα έσhει ένα σχόλιο σαν:
‘Αμάνα μου δετε την Κώτσια ααααχαχαχα’
‘Μαλάκα ένταλως είσαι έτσι!’
‘Δετε τον Σκέμπα εν όπως τον πετεινό ΑΑΑχαχαχαχχχχα.’
Συνήθως τούτες οι γελοίες, εν τούτες που μπαίνουν μέσ’τα Facebook τζαι μέστα MySpace. Τag τον ένα, tag τον άλλο, να γελάσουν τζαι οι άλλοι οι ‘φίλοι’ με τα χάλια μας.

Άλλο με τις φωτογραφίες, που συμβαίνει πολλά με την κολλητή μου τη Ζήνα, συγκεκριμένα.
Άμαν μου έρτει η όρεξη να ανεβάσω τις φωτογραφίες στον υπολογιστή, συνάμενη κουνάμενη εγώ, συνδέω το σύρμα με την μηχανή και το λάπτοπ, περιμένω.. Περιμένω..
Τζαι καταλείγω στο συμπέρασμα ότι οι φωτογραφίες του Σαββάτου: ανύπαρκτες.
Τι συμβαίνει, τι συμβαίνει, αμάναμου κατίσhι μου που τη Ζήνα, ΕΤΣΙ πρήξιμο που έφαα για να τις βάλω.
Τηλέφωνο.
‘Ζήνα μου, λείπουν κάτι φωτογραφίες που τα προψές.’
‘Ααα! Ρε φίλε έκαμα κάμποσες delete επειδή ήταν χάλλια η φάτσα μου. Εσύ εντομεταξύ εν τζαι φαινόσουν τζαι άσhημη, αλλά εγώ, Παναγία μου!’
Κυρία η Ζήνα. Κάμνει ότι θέλει με την κάμερα μου. Με άδεια ζητά με τίποτε. Έτσι.

Τέλος πάντων..

Ακούτε τζαι το κουφό της ημέρας:
Ήρτεν η θεία μου με το γιούδιν της, που έσhει τζαι κανά-2 χρόνια να τους δούμε. Ε, εγώ πάω στον μιτσή, ένα τυπούι, 9 χρονών κοπέλλι τζαι κάμνοντας την φωνή που κάμνουμε πάντα στα μωρά τζαι γενικά στους πιο μικρούς, λέω του:
‘Ωωω μα ποιος εν τούτοοος; Μα εμεγάαααλωσες Δημήτρη μου έγινες κότζαμου άντρας!΄
Τζαι γυρίζει τζαι λαλεί μου με ένα ύφος:
‘Ε γιατί μου μιλάς έτσι καλώ;’
Έκαμεν με χώμα. Ο ΣΚΑΤΑΣ !