Φαϊ, φαϊ, και φαϊ

Πρώτα πρώτα, χρόνια πολλά χρόνια καλά χρόνια και ζαμάνια! Εχάθηκα, ξέρω το. Γιορτές, δουλειές, και φαϊ με κράτησαν μακριά απο σας, και αν διαβάσατε το ‘Στην υπεραγορά’ ξέρετε πως μάσhαλλα μου τρώω το φαϊ μου.
Λατρεύω το φαϊ, αγαπώ το σε στυλ ονειρεύομαι το, γράφω ποίηση για τζίνο. Παρατράβηξα το, ναι, αλλά καταλάβατε. Είμαι μεζετζού με λλία λόγια. Είμουν πριν λίγες μέρες μαζί με δυο φίλες μου στο ‘Chopsticks’ και ετρώαμε κινέζικα (άτε ρε εννα μου πείτε). Πάντα μα πάντα, και κυρίως τούτο επρόσεξα το πως γίνεται με τις γυναίκες παραπάνω, εννα βρεθεί τζίνο το ένα άτομο που εννα πει:
“Αααχ Παναγία μου εν χωρεί τίποτε άλλο.”
Που αυτομάτως δημιουργεί μιαν αλυσίδα τζαι λαλεί ο δεύτερος:
“Τζαι γω το ίδιο, εφαα τζαι έσπασα. Κανεί.”
Τζαι χωρίς να το καταλάβουν γυρίζουν πάνω σου, με ένα ύφος που περιμένει να ακούσει και την δική σου παραίτηση. Ε, τζαι γω ντροπιασμένη (κατεβάζοντας απότομα το πιρούνι που είχε ήδη φαϊ πάνω):
“Ναι, τζαι γω εφούσκωσα.”
Κάτι που αν δεν εκόμπλαρα εν θα γινόταν, και η κατάσταση θα ήταν κάπως έτσι:
“Αααχ Παναγία μου εν χωρεί τίποτε άλλο.”
“Τζαι γω το ίδιο, εφαα τζαι έσπασα. Κανεί.”
Νίκη: “Α.. άρα να το πιάσω τούυυυτο, τζαι τούυυυτο…”
Θα εσhώνωνα το πιάτο της μιας τζαι το πιάτο της άλλης μές το δικό μου τζαι θα τα κασhάνιζα τζίντην ώρα, μεν σας πω θα έκαμνα τζαι ήχους απόλαυσης σε κάθε μπουκκιά.

Άλλα περιστατικά με το φαϊ είναι άμαν πάεις σε σπίτι, είσαι ο “ξένος” τους για τζίντες 1-2-3 ώρες. Ε, σίουρα εννα σου προσφέρουν κάτι να φάεις, κάτι να πιείς. Εχτός αν εν οι φίλες οι δικές μου, που αν θέλει οποιαδήποτε τίποτε: σhέρκα έσhει, πόθκια έσhει, να πάει να αννοίξει το ψυγείο τζαι να πιάσει ότι θέλει.
Τέλος πάντων προσφέρει μου κάποιος που με φιλοξενεί ένα κομμάτι κέικ γεωγραφίας.
Αντί να πούμε: ‘ΑΜΑΝΑΜΟΥ μάνα μου, αγαπώ! Μπορώ να πιάσω αλλο 2-3 να πάρω σπίτι;’
Λέμε:
‘Όχι ευχαριστώ, μπορεί πιο μετά!’
Τζαι το ‘πιο μετά’ εν θα έρτει επειδή εν θα θυμίσει κανένας τον οικοδεσπότη ότι που μέσα σου πεθαίνεις για μια μπουκιά τζαι πως πρέπει να σου ξαναπεί για να ξικομπλάρεις.

Σε περιπτώσεις που εσύ και μια φίλη σου/ένας φίλος σου είστε οι καλεσμένοι, πάντα θα γίνει τούτο το πράμα:
“Να σας κεράσω κάτι; Νερό, κοκα κόλα, σπράϊτ;”
ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ οι καλεσμένοι θα γυρίσει ο ένας να δει τον άλλο και θα επαναλάβουν την ερώτηση:
‘Θέλεις κάτι κόρη; Νερό, κοκακόλα ή σπράϊτ;’
Ένοχη τζαι εγώ που το κάμνω, ένοχοι τζαι οι παραπάνω που σας που το κάμνετε τζαι ξέρετε το!

Μετά που αρκετά ιμέιλς που έλαβα απο αναγνώστες εκατάλαβα ότι εν αρκετοί που με διαβάζουν, πράμα περίεργο. Άτε, τωρά που ήρτα να προσπαθήσω να μείνω.
Φινίτο.