Στην υπεραγορά

Μισώ τις υπεραγορές.
Όχι μισώ, τις αντιπαθώ ταμάλα.
Τις αντιπαθώ ταμάλα ειδικά άμαν είμαι στις μαύρες μου.
Η περίπτωση τούτη εν κάτι που μου συνέβη αρκετές φορές, σε διαφορετικά επίπεδα ακυροσύνης. Η μια περίπτωση όμως που έγινε πριν κάτι μέρες ήταν το κάτι άλλο.

Μόνη μου, μπροστά στο σταντ των shampoo, να προσπαθώ να βρω το δικό μου. Έτο. Ψηλά ψηλά.
Φτάααανω, πιάνω το, λίγο πριν προλάβω να το βάλω στο καλάθι, ακούω πίσω μου κάποιον:
“Ααα, κι εσύ οπαδός του ‘Χέρμπαλ Έσενσες’ βλέπω.”
Γυρίζω να δω, προσπαθώντας να μην δείξω ενοχλημένη, μπας και ήταν κάποιος που ξέρω. Εν Κύπρος δαμέ ασπούμε, όπου τζαι να πάεις κάποιον εννα ξέρεις. Μα τελικά ήταν κάποιος εντελώς άγνωστος προς εμένα, γύρω στα 25-26 να βλέπει μια εμένα, μια το σαμπουάν που είχα ακόμα στο χέρι.
Εγώ χωρίς να θέλω να φανώ (υπερβολικά) αγενής προσπάθησα να τον σπείρω αλλού με το να γυρίσω από την άλλη.
“Καλό το ‘Χέρμπαλ Έσενσες’. Κάμνει πολλύν αφρό τζαι μυρίζει πολλά ωραία.”, συνέχισε.
Αργά γυρίζω, τζαι βλέπω τον μες τα μάθκια με ένα ύφος που έλεε: “Ρε παρανοϊκέ, παρανοϊκέ άνθρωπε που ακολουθάς μιτσιές μεστο σούπερμαρκετ. Τωρά το μόνο που σκέυτομαι εν εσένα μέσα στο σhάουερ με το δικό μου Herbal Essences. Ευχαριστώ.”
Κάμνω να φύω, τζαι ακούω την ίδια φωνή:
“Να δοκιμάσεις τζαι το μαλακτικό του τζίνου, εν απίθανο.΄
Η μόνη απάντηση που μου ήρτε ήταν.. ‘καλώ. να το δοκιμάσω τζαι τζίνο. Μετά να πάμε στα φρούτα τζαι να μου τα διαλέξεις εσύ για μένα. Μετά αν θέλεις να πάμε τζαι στα ΝτιΒιΝτις τζαι να διαλέξουμε μια ταινία που θα θέλαμε ΚΑΙ οι δύο να δούμε, μαζί με Μ&Μ’s που εννα σου ξεχωρίσω στα χρώματα που σου αρέσκουν παραπάνω..’
Αλλά εν το είπα. Απλώς χαμογέλασα, μεταβολή, εμπρός μαρς.

Ήταν η σειρά των ‘λυκσhiών’, η σειρά των τσιπς, σοκολατών, και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Ε, στο ψυγείο των παγωτών διαλέγω ένα με brownies, κάτι καινούριο για μένα.
Αμέσως η ίδια φωνή πίσω μου. “Χμμμ. Παράξενη επιλογή. Εν καλό;”
Τι πρίχτης.
ΤΙ. ΠΡΙΧΤΗΣ. Ας του απαντήσω για να μην φανώ παντελώς σκύλλα.
‘Πρώτη φορά το βλέπω. Να το δοκιμάσουμε, ένεν;’
Χαμογελά, χαμηλώνει το βλέμμα.
“ΩΩΩΩ! Φαίνεται κάποιος εννα πάει σε ππάρτι πόψεεεε!’, είπε, δείχνοντας το καλάθι μου που ήταν, ας πούμε, τίγκα στα λικσhά μου.
Ασπούμε όι, τόσο τρώω ρε μαλάκα!
Η απάντηση που πάλε αντικαταστάθηκε με ψεύτικο χαμόγελο.
“ΤΖΑΙ τσιπς, ΤΖΑΙ σοκολάτες ΤΖΑΙ παγωτό; Εν θα ήθελα να είμαι εσύ αύριο!”, συνέχισε γελώντας.
Ούτε γω θα ήθελα να είμαι εσύ αύριο, στα νέα των 20:15 ένοχος για παρακολούθηση κοπέλλας στο Σούππερμάρκετ. Βλάκα.
Έκαμα κάτι σαν γέλλιο, είπα του ‘εεεε!’ τζαι έφυα.

Η κατάσταση έγινε υπερβολικά παράξενη για μένα, so αποφάσισα να πληρώσω τζαι να εξαφανιστώ που τζιμέσα. Πλησιάζω το ταμείο γεμάτη νεύρα.
‘Αυτά;’, ρωτά η κοπέλλα στο ταμείο.
‘Οι, τούτα εν τα μισά. Τα υπόλοιπα έχωσα τα μεσ’το σούππερμαρκετ τζαι πρέπει να τα έβρεις.
‘Αυτά’, απαντώ.
Της παραχωρώ την πιστωτική (του παπά, πάντα), χαμογελά, τζαι λαλεί:
‘Πολλά ενδιαφέρον υπογραφή’, κάτι που είχε δίκαιο επειδή που ορνιθοσκαλίσματα ο παπάς μου, Θεός.
“Ξέρεις τί λαλούν για τζίνους με ακατάστατο γραφικό χαραχτήρα, έννεν;” – ο νεαρός πάλε πίσω μου.

Μισώ τις υπεραγορές.