‘…τζαι να τα σπάσω ούλλα δαμέσα!’

Κάποτε εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολλά άκυροι.

Σήμερα την ώρα που έβλεπα τηλεόραση, νομίζω ήταν άλμα επί κοντό στο ΡΙΚ2, εν ξέρω πως τα κατάφερα, αλλά έππεσεν μου το τηλεχειριστήριο (πολλά ι,η,ει τζαι ίντα ξέρω ίντα ξέρω!) πάνω στο πόδι μου. Στο πόδι εννοώ λλίο πιο μέσα που τα δάχτυλα. Εννοώ πάνω στο κόκκαλο. Εννοώ για πολλύν πόνο, σφύξιμο τζαι διάφορα σάουντ εφέκτς με το στόμα μου. Ε, έκαμα τζίνο που κάμνουμε ούλλοι. Τζαι ξέρετε πως το κάμνετε τζαι σεις.
Έπιασα το κκοντρόλ τζαι εφώναζα του. Έβριζα το κανονικότατα. Άκουσε για τη μάνα του, τη ράτσα του, άλλαξα του σεξουαλικές προτiμήσεις, ό,τι φανταστείτε. Σαμπώς τζαι περίμενα να καταλάβει ή να μου απαντήσει, ή να νοιώσει άσhημα. Μετά που τις βρισιές τζαι τις ασυναρτησίες μου έσυρα το τζόλας για να νικήσω, να πονέσει τζαι τζίνο, να φκω που πάνω εγώ. Ε που είδα πως εφκήκαν τζαι οι παταρίες του, είμουν η νικήτρια μπάι φαρ. Εσαπάτσhασα το.

Κάμνετε το τζαι σεις, so εν είμαι εγώ το μαλακιστίρι στην υπόθεση.
Περπατάς στον διάδρομο, κουντάς την πόρτα του δωματίου σου, το συρτάρι του κομοδίνου ανοιχτό, αλλά εσύ δεν το βλέπεις. Διάς πάνω. Αμέσως εν τζείνο το ‘αααααααα’ το σιγανό, τζαι ακολουθείται που πολλά ‘αααου αου αου αου’, επίσης σιγανά αλλά με πιο γρήγορο ρυθμό. Μετά να βρίζεις το συρτάρι, με λόγια που σίγουρα δεν βγάζουν νόημα.
‘ΣΚΑΤΟΣΥΡΤΑΡΙ, ΓΑΜΩ ΤΗ ΡΑΤΣΑ ΣΟΥ, ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ.’
Να το χτυπάς, τζαι το αναγκαίο: να το κλείσεις με δύναμη. Με το να κλείσεις το συρτάρι με δύναμη αυτόματα σου δίνει το πάνω χέρι, αφού είχες τον τελευταίο λόγο. Ε, καλό.

Άλλο παράδειγμα. περπατάς στο σπίτι, είτε στο δικό σου (αν έχεις μωρό – γιούδιν, κορούδαν, αδελφό, αδελφή μπλα μπλα) είτε κάποιου (με μωρό τέλοςπάντων). Σαν περπατάς πατάς ένα παιχνίδι που τυγχαίνει να μην είναι μαλακό, ένα τρενάκι ασπούμε. Μπαίνει μέσα στο πόδι σου, τα συνηθισμένα ‘αααα’ τα σιγανά μπλα μπλα, τζαι να το πιάνεις, να το σείρνεις όσο δυνατά μπορείς μέσα στο κουτί με τα άλλα τα παιχνίδια, ελπίζοντας πως θα σπάσεις τζαι τίποτε άλλο, έτσι για να μετρηθεί πόντος υπέρ σου τζαι γίνει 2-1.

Έσhει πολλούς που τίποτε εν τους φταίει, τζαι απλώς φκάλλουν τα νεύρα τους οπουδήποτε. Κάποιοι φταίει τους η φιλενάδα τους, τζαι τις ππουνιές τρώει τες ο τοίχος. Κάποιοι με το να κλείσουν την πόρτα του δωματίου τους όσο πιο δυνατά μπορούν (που εν κάτι που κάμνουμε που τα 6 νομίζω) νοιώθουν πως αυτόματα ενικήσαν. Σπάζοντας ποτήρια, πιάτα και ό,τι άλλο γυαλλικό σου έρτει στο νου εν ακόμα ένας τρόπος εκτόνωσης, τρόπος για να κερδίσεις ππόιντς, τζαι να φκεις τζαι που πάνω.

Αλλά πάντα κάτι ‘άψυχο’ και κάτι άσχετο θα τις φάει.

Σαν τον άλλον τον τύπο που άκουσα στα νέα. Χωρίς να ξέρω αν ήταν τούτος ο άντρας μεθυσμένος ή όχι, εκατάφερε τζαι έχασε το αυτοκίνητο του. Έχασεν το, εξέχασεν που επάρκαρεν, θα σας γελάσω. Πάντως όπως φαίνεται εγύρισεν του, έτσι, ας φκάλουμε τα νεύρα μας σε ό,τι έβρουμε τζαι ό,τι σκευτούμε. Επίεν που λέτε ο ΓΑΡΟΣ, έβαλε φωτιά σε ένα ΔΑΣΟΣ στην Πάφο, έκρουσεν το δάσος, ήρτεν η πυροσβεστική, εν τον προλάβαν τζαμέ, εσβήσαν ό,τι εσβήσαν τζαι μην τον είδετε.
Τον βλάκα.
Τον ηλίθιο.

Ενευρίασα τωρά. Πάω να σπάσω κάτι. Τέλος.