Ας αλλάξουμε φωνές

Κάθεστε μια παρέα, περίπου 7-8 άτομα. Μιλάτε για περιπέτειες/γεγονότα που συνέβησαν σε σας επειδή κάποιος άλλος έκαμε ένα λάθος. ΌΣΟ ΧΡΟΝΩΝ και να’σαστε, 7,13,18,25,31 κτλπ κτλπ, πάντα θα γίνει η ίδια κουβέντα. Πάντα κάποιος θα το κάμει.

Μιλά η Μαρία στην παρέα για μένα, πχ:
‘Τζαι εγώ απλώς οδηγούσα παιθκιά! Χρυσοχού εν εξαναπήα! Η Νίκκη υπολόγισα ήξερεν που ήταν επειδή είσhεν μου πει ότι εξαναπήε κάμπινκ τζαμέ. Να την ρωτώ εγώ, ‘Νίκκη, δεξιά – ή αριστερά;’ Τζαι να την έχω να μου λαλεί: “ΕΝ ΣΙΟΥΡΑ ΠΟΥ ΠΟΔΑ, ΕΝ ΣΙΟΥΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΑΡΙΑ, ΣΙΟΥΡΑ”. Ε, εχαθήκαμε στο τέλος τι ενομίσατε!’

Την ώρα που χρησιμοποιά τα λόγια ΤΗΣ, η Μαρία μιλά κανονικά, ίδια φωνή, τίποτε το ιδιαίτερο.
Αλλά όταν πάει να πει τί της απάντησα, το: “ΕΝ ΣΙΟΥΡΑ ΠΟΥ ΠΟΔΑ, ΕΝ ΣΙΟΥΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΑΡΙΑ, ΣΙΟΥΡΑ”, κάμνει κινήσεις με τα χέρια της που δεν θα έκαμνα ποτέ εγώ, προσθέτει μέσα ‘νια νια νια’ ή κάτι άλλο σαχλό, αλλάζει τη φωνή της, εντελώς διαφορετική από τη δική μου, κάμνοντας την να μοιάζει με φωνή καρτούν ή με κάτι που δεν υπάρχει, ή τέλος πάντων κάμνει με να ακούoμαι σαν το καθυστερημένο της υπόθεσης.

Ε ΠΕ ΜΑΣ ΤΑ ρε Μαρία ΚΚΟΥΛ που εσύ ακούεσαι όπως ακούεσαι τζαι γω όπως τον Ντέξτερ!
ΓΙΑΤΙ; Γιατί να το κάμει;! Τί προσπαθεί να αποδείξεί με το να το κάμει τούτο!
Αν θα αλλάξεις την φωνή μου ρε φίλε άλλαξε τζαι την δική σου!
Τί; Τάχα εγώ φταίω που εχαθήκαμε, εγώ πρέπει να ακουστώ σαν τους Τομ & Τζέρυ;

Εν κάτι που επρόσεξα πολλές φορές πως γίνεται. Τζαι ξέρω το, τζαι ξέρετε το τζαι ‘σεις, ότι έννεν μόνο σε μένα που έτυχε. Τζαι σεις το κάματε, τζαι σείς το επάθατε.

Ας σταματήσει. Όσο αστείο και να΄ναι.
Επειδή όσες φορές το έκαμα εγώ ούλλοι εγελάσαν!