Όταν μεθύσω εγώ: δηλαδή όποτε φκούμε και εν οδηγώ.

Αρχίζω “Γειαααα” σούζω και το σερούι μου, μετά χορέφκω όσπου να μεν μπορώ άλλο, τραγουδώ γελώ, μες το αυτοκίνητο σούζουμε, λαλώ τους ιστορίες, ότι θυμηθώ βασικά, τα πιο μεγάλα μου μυστικά, που ούλοι ακούσαν τα ως τα τωρά, για αυτό και εν βάλουν άλλους μέσα στο car, φτάνουμε σπίτι, το γλέντι μου, τα γέλια μου, ο χορός μου (χωρίς μουσική πάντα) συνεχίζεται όσπου να με πάρουν στο κρεββάτι να με ξεντύσουν και να μεν βάλουν να τσιμιθώ.

Το πιο παρατραβήμενο εν που τον τελευταίο καιρό ταράσσω το μωρό στα ΘΕΛΩ ΣΕ, ΑΓΑΠΩ ΣΕ, ΕΛΑ ΠΑΝΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ, αλλά εκείνος κύριος, εν μου κάμει την χάρη.

Πάντα ξυπνώ με πονοκέφαλο. ΠΟΤΕ εν έκαμα εμετό που μεθύσι ΠΟΤΕ.