Υπό την επήρεια

Είδη μέθης υπάρχουν πολλά. Τα πιο κοινά (κατά την άποψη μου) είναι τα:
1) με αποτέλεσμα να λαλείς ότι σου κατέβει που δεν θα το ελάλες αν ήσουν νηφάλειος
2) με αποτέλεσμα να αρκεύκεις να κλαίεις τζαι να κλαίεις τζαι να κλαίεις

πάντα όμως ο εμετός του μεθυσιού εν πάντα ο ίδιος.

Περίπτωση πρώτη.
Είσαι ο Γιάννης. Πίνεις μια μπουκάλα whiskey με τους παρέες σου. Ή 2. Ή 3. Τέλος πάντων γίνεσαι φέσι. Τζαι ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ πιάννει σε το μεθύσι της εξομολόγησης. Πάντα – μα πάντα – εννα πεις:
‘Ρε Κούλλη, αγαπώ σε ρε μαλάκα, είσαι ο παρέας μου ρε.’
‘Ε Μάκη, συγγνώμη ρε φιλούιν μου, περασμένα ξεχασμένα, αγαπώ σε ρε παρέα.’
‘Ε Χαράλαμπε μου, αγαπώ σε ρε φιλούι μου ξέρεις το;’

Πάντα, μα πάντα λες σε κάποιο πόσο πολλά τον αγαπάς, τζαι τις παραπάνω φορές βλέπεις την αντροπαρέα να το κάμνει πιο συχνά. Οι λέξεις ‘φιλούιν μου’, ‘παρέα μου’, τζαι ‘αγαπώ σε ρε μαλάκα’ είναι πάντα το περιεχόμενο στην παρέα μετά ενός μεθυσιού που παίρνει την τροπή τούτη.
Γιά το άλλο;
‘Αφήστε με να πιάσω τηλέφωνο την Κάτια. Αφήστε με είπα. Αγαπώ την ρε μαλάκα, τζαι σένα αγαπώ σε αλλά σοβαρά τωρά, αγαπώ την. Αγαπώ την που να με πάρει ο Θκιάαααολος.’
‘Αθηνά πίστεψε με, εν το λαλώ επειδή είμαι πίττα, μιλώ σου σοβαρά. Αρέσκεις μου. Πολλά.’

Κτλπ, κτλπ. Πάντα η ίδια κουβέντα. Μα πάντα.

Περίπτωση δεύτερη.
Είσαι η Μαρία. Είσαι έξω σε πάρτυ ξέρω γω, ήπιες πολλά vodka orange. (ποτό των γυναικών κατά την άποψη μου. χτιτζόν.) Αρκεύκεις τζαι κλαίεις!
‘Ρε, (λυγμός) πραγματικά, (λυγμός) ένιξέρω γιατί κλαίω. (λυγμός λυγμός) Γιατί κλαίω;’
‘Άφήστε με! (λυγμός) Αφήστε με είπα! (λυγμός δυνάμενος) Να πάω να την δέρω!’
‘????? (λυγμός) ????? (λυγμός) ?????? (λυγμός) ΑΑΑΑΑ!’

Δύο πολλά διαφορετικές περιπτώσεις μεθυσιού, που οι παραπάνω μας εζήσαμε και τις 2. (αν όι τότε είμαι μόνη μου τζαι απλώς ασκούμαι.) Το να κάμνεις εμετό όμως, μετά που ποτό, πάντα, μα πάντα, ΜΑ ΠΑΝΤΑ, το ίδιο. Ποτέ εν έκαμα εμετό από ποτό, ίσως επειδή εν είμαι ιδιαίτερα του ποτού. Το να είσαι τζίνος που προσέχει το άτομο που ‘πιττώνει’ όμως σου δίνει την ευκαιρία να δεις πως είναι.
Ως τωρά οι παραπάνω που επρόσεχα την ώρα του μεθυσμένου εμετού είχαν τα παρακάτω κοινά:

1) Οι κοπέλλες πάντα εννα σου πουν ‘βάστα μου τα μαλλιά μου ππλις’, ή εννα προσπαθήσουν να το πουν. Εξαρτάται με το τί και πόσο ήπιαν.
2) Στην αρχή ο εμετός εν φκαίνει, ακούωνται πολλά ξηρά βεξίματα, τζίνα που κάμνουν το άτομο που προσέχει να νομίζει πως εννα γλυτώσει που τον εμετό του άλλου. Αγάπη μου, εν έσhεις εμετό, μεν πιέζεσαι’ Τζαι ΜΟΛΙΣ το λαλείς τούτο, ο ‘πίττας’ είτε εννα προλλάβει να πεί ‘έχω, έχω’, ή απλώς θα το σhονώσει ούλλο απροϊδοποίητα.
3) Ο εμετός ΠΑΝΤΑ θα τζίσει το παπούτσι τζίνου που προσέχει τον άλλον. Εν πάει να τα ανοίξεις όσο μπορείς; Ο εμετός του ΠΑΝΤΑ θα σε ‘κουτσίσει’. Τουλάχιστον το ένα σου το παπούτσι θα γίνει χτιτζόν.
4) Μετά τον πρώτο εμετό θα ακολουθήσει κλάμα. Πάντα. Το κλάμα είναι ‘must’. Τζαι είναι το είδος κλάματος που σου αρέσκει. Θέλεις να κλάψεις τζάλλον, να μεν σταματάς. Να θυμηθείς πράματα που το νηπιαγωγείο τζαι να κλέεις, έτσι που βίτσιο, για εκτόνωση. Να τραβάς το κλάμα μέχρι να στερέψεις.
5) Μαζί με το κλάμα εννοείται το ‘Συγγνώωωμη (λυγμός)’.
6) Ακολουθά εμετός, ακόμα 1 minimum. Τζαι μετά τζαμέ που εν το περιμένεις, ο μεθυσμένος αρχίζει τζαι γελά. Γέλιο, χωρίς λόγο. Αν δεν ακολουθήσει εμετός κόφκεται ως τζαμέ η ιστορία.

Μετά παίρνεις τον στον Ζορπά για happy hour δοκιμασιές ιστορίες κακά, άλλο blog τζίνο.

Απολαύστε υπεύθυνα