Απειλές γονιών

Θυμούμαι τους τρόπους που χρησιμοποιούσαν οι γονείς μου για να με κάμουν είτε να σκάσω είτε να ακολουθήσω οδηγίες, τρόποι που τωρά φαίνονται μου ηλίθιοι, γελοίοι, μεν σας πω τζαι άσχετοι. Μπορεί να μου ελέαν τα πιο άσχετα πράματα (για τζίνους) τζαι αμέσως να με καταφέρναν, αμέσως να έμπαινε η κκελλέ τους σε ησυχία τζαι τζίνο ήταν. Σαν το ένα με την ‘κυρία τζαμε’ που μου το κάμναν πολλά.

Νίκη στα 5-6 της χρόνια, με τον ‘παπάκη’ της στο Σουπερ-μαρκετ:
Ν: Παπάαα θέλω τζαι πουτούτο.
Π: Νίκη μου αγοράσαμεν chιπς, εν θέλουμε άλλα.
Ν: Άτε παπάααα τζαι πουτούτοοο.
Π: Διάλεξε ένα να σου το γοράσω όχι δύο.
Ν: Άαατεεε-χεχε-χεεεε παπάααΑΑα.
Π: Νίκη, βλέπεις την κυρία τζαμε; Εν πολλά θυμωμένη μαζί σου.

Τζαι αμέσως να σκάζω. Η ιδέα μιας κυρίας άγνωστης προς εμένα που ήταν νευριασμένη μαζί μου έκαμνεν με αυτόματα να μπαίνω σε silent mode τζαι εν εξαναμιλούσα μέχρι να μπούμε στο αυτοκίνητο. Τωρά σκεύτομαι την ιδέα τούτης της κυρίας, προσπαθώντας να καταλάβω τί το τρομαχτικό με έκαμνε να σκάζω. Για το άλλο; Τον ‘κύριο αστυνομικό’;

Νίκη, πάλε σε μικρή ηλικία, θορυβώδης και αναρχική να μην θέλει να καθαρίσει το δωμάτιο της ακούει:
Π: Νίκη γιατί τα παιχνίδια σου εν ακόμα χαμέ;
Ν: Επειδή παίζω.
Π: Εν παίζεις με τα παιχνίδια σου τωρά όμως, εν είσαι στο δωμάτιο σου.
Ν: Εννα πάω μετά να παίξω.
Π: Νίκη μου πίεννε μάζεψε τα παιχνίδια σου.
Ν: Όο!
Π: Αν δεν τα μαζέψεις εννα πιάσω τηλέφωνο τον Κυριο Αστυνομικό.
Ν: Εννα με βάλει φυλακή;
Π: Αν δει το δωμάτιο σου ναι!

Καπνός η Νίκη. Ώσπου να πεις ‘Κύριος Αστυνομικός’ είμουν στο δωμάτιο μου τζαι έβαλλα παιχνίδια σε κουτιά, συρτάρια, πριν προλάβει ο παπάς να πιάσει τηλέφωνο τζαι έρτει ο Κ.Α τζαι δει το χάος τζαι με κλείσει μέσα. Προσέξατε όμως την χρήση του ‘κύριος/κυρία’. Ε τωρά που είμαι πιο μεγάλη σκέφτηκα πως, είδαν ότι που την πρώτη φορά που εχρησιμοποιήσαν την κυρία εφοήθηκα. Ε, να το κολλήσουμε τζαι δίπλα που το ‘αστυνομικός’ να φοάτε τζαι τζαμέ. Ε, μιας τζαι εννα δείχνει φόβο με σεβασμό προς το ‘κύριος/κυρία’ εννα έχουμε έτοιμη μια μαθήτρια του δημοτικού/γυμνασίου/λυκείου και πάει και πάει, αφού θα σέβεται και την δασκάλα κυρία Ελένη, κυρία Παναγιώτα μπλα μπλα.
ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΩΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ γιατί εσταμάτησα να δέιχνω τόσο πολλύ φόβο και σεβασμό προς καθηγητές που την 1η γυμνασίου μέχρι τώρα. Επειδή αντί κυρία Αλέκα λέμεν mrs.Theodotou, αντί κύριε Δημήτρη λέμε mr.Demetriades. Έφιεν το ‘κύριε/α’, έφιεν τζαι ο σεβασμός, έφιεν τζαι το διάβασμα.

Το πιο φοϊτσάρικο όμως ήταν η απειλή όταν δεν έτρωα το φαϊ μου. Τζίνο ήταν το top, συγχαρητήρια στους γονείς μου που το ελέαν, και στους γονείς άλλων που το έκαμνε τζαι έκαμνεν μας ούλλους να τρώμεν τζαι να σπάζουμε που φόβο.

Νίκη, μικρή, μεσημέρι, κουζίνα:

Ν: Μάμμα έφαα.
Μ: Μα τι έφαες Νίκη μου;
Ν: Δε πόσο λλίο έμεινε!
Μ: Ένεν έφερες το ούλλο που ποδά να φαίνεται ότι έφαες το μισό. Έτο εν έφαες τίποτε.
Ν: Έννεν μάμμα αφού εφούσκωσεν η κοιλιά μου.
Μ: Νίκη μου θέλεις να πιάσω το λεωφορείο που στέλνει τα παιδάκια που εν τρων στην Αφρική με τα άλλα τα μαυράκια;

ΑΚΟΥ ΠΕΛΛΕ ΠΡΑΜΑ ΠΟΥ ΕΣΚΕΦΤΗΚΑΝ. Να πιάσει τηλέφωνο το ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ που παίρνει τα παιδάκια που ΔΕΝ ΤΡΩΝ μαζί με τα ΜΑΥΡΑΚΙΑ στην ΑΦΡΙΚΗ. Πόσο πολλά τους επελλάνησκα; Πόσο πολλά ήθελαν να με κάμουν να σκάσω/φάω/μαζέψω παιχνίδια; Κάτι απειλές, κάτι αυναρτισίες, που σε μένα έφκαλλαν απολύτως τέλειο νόημα! Γιατί ασπούμε να μην ήταν νευριασμένη η άγνωστη κυρία; Γιατί να μεν πιάσουμε τηλέφωνο τον κύριο αστυνομικό να έρτει να με μαζέψει τζαι μένα τζαι τα παιχνίδια μου;

Σκέυτου τούτη την ιδέα, να είσαι 4-5 χρονών τζαι να νομίζεις εννα πάεις γιά φυλακή γιά Αφρική, τζαι μετά πε μου αν ακολουθάς εντολές ή εν ακολουθάς!